Mutfakta Ter Dökenler Dışarıda Kalırsa Ne Olur?

Siyasetin görünmeyen kahramanları vardır.

Seçim zamanı soğukta afiş asan, kapı kapı dolaşıp derdini anlatan, sandık başında sabahlayan, partinin çayını demleyip yükünü çeken emektarlar…

Onlar bu işi menfaat için değil, inandıkları bir dava ve memleket sevdası için yapar.

Ancak gün gelip de o emeklerin karşılığı olarak liyakatle bir makama gelinmesi gerektiğinde; kapının arkasından bir anda "tanıdıklar, ahbaplar veya sponsorlar" öne çıkarılırsa adalet duygusu çöker.

Yıllarca ter döken insan, "Demek ki çalışmanın, sadakatin ve liyakatin bir anlamı yokmuş; iş sadece doğru kişiye yakın olmakta bitiyormuş" dediği an, kurumların temeli çatırdar.

Sadece parti tabanı küsmez; toplumun siyasete ve kurumlara olan inancı da derinden sarsılır.

Bugün gelişmiş demokrasilere baktığımızda sistemin nasıl ayakta kaldığını açıkça görürüz.

İngiltere ve Almanya gibi ülkelerde parti içi yükselme kurallara bağlıdır.

Gençlik kollarından veya yerel teşkilatlardan gelenlerin emeği objektif kriterlerle değerlendirilir.

Tepeden inme atamalar hem parti içi denetim mekanizmalarına takılır hem de kamuoyu tarafından affedilmez.

İskandinav ülkelerinde şeffaflık ve liyakat vazgeçilmezdir.

Bir göreve kimin geleceğini kişisel ilişkiler değil; bilgi, tecrübe ve kuruma verilen somut katkı belirler.

Bir yerde işi ehline vermek yerine ahbap-çavuş ilişkilerine alan açılırsa, hem liyakatsiz yönetimlerin faturası topluma çıkar hem de samimi insanların hevesi kırılır.

Bir binanın sağlamlığı temelindeki taşların sağlamlığına bağlıdır.

O temeli örenlerin hakkını teslim etmek bir lütuf değil, adaletin ve kurumsal başarının en temel şartıdır.