“Ekran, Siyaset ve Soru: İnce Çizginin Üzerinde Bir Yayın”
yazar
Gazeteci Rıza Başkan
Tüm Yazıları

“Ekran, Siyaset ve Soru: İnce Çizginin Üzerinde Bir Yayın”

YAYINLAMA: | GÜNCELLEME:

Televizyonun ışıkları bazen aydınlatmaz… daha çok deşer.

Kemal Kılıçdaroğlu canlı yayında konuşuyor. Karşısında soru soran bir gazeteci değil, adeta “hesap soran bir kürsü” var. Ton sert, tempo yüksek, cümleler hızlı… ama o hız bazen hakikati değil, gerilimi büyütüyor.

Şu soru kritik:
Gazetecilik mi yapılıyor, yoksa bir siyasi tarafın dava dosyası mı açılıyor?

Sözcü TV ekranında yaşanan şey tam da bu tartışmayı büyütüyor. Çünkü yayın ilerledikçe soru sorma ile yargılama arasındaki çizgi flu hale geliyor. Ve izleyici şunu düşünmeye başlıyor: “Ben röportaj mı izliyorum, çapraz sorgu mu?”

Kılıçdaroğlu’nun çıkışı sert:
“İspatlayın, bırakırım.”

Bu cümle siyaset tarihinin en klasik savunma reflekslerinden biri. Güçlüdür, etkilidir, ama aynı zamanda risklidir. Çünkü siyasetçi böyle konuştuğunda dosya kapanmaz, dosya büyür.

Ama işin bir de öte tarafı var:
Soruların tonu.

Gazeteci bazen gerçeği ararken fark etmeden “mahkeme dili”ne kayar. İşte orada gazetecilik, gazetecilik olmaktan çıkar.

Programın asıl kırılma noktası şu:
Siyasetçi savunmada sertleşti, gazeteci soruda keskinleşti. Ortada diyalog değil, iki ayrı monolog oluştu.

Ve ekranın büyüsü de burada kırıldı.

Çünkü izleyici tartışma değil, hakikat ister. Hakikat ise bağırarak değil, sabırla ortaya çıkar.

“Ekranda Sertlik Değil, Sözün Ağırlığı Kalır”

Bu bir yayın değil… bir atmosferdi.

Kemal Kılıçdaroğlu oturdu, konuştu, savundu, meydan okudu. Ama ekranın diğer tarafında soru değil, hız vardı. Ve hız çoğu zaman anlamı ezer.

Sözcü TV yayınında bir şey dikkat çekiyordu: soruların ritmi değil, yükü ağırdı. Her cümle biraz daha sıkıştırıyor, her tekrar biraz daha köşeye çekiyordu.

Gazetecilik burada ince bir yerde duruyor:
Soru sormak başka şeydir, insanı “cevapsız bırakmaya zorlamak” başka şey.

Kılıçdaroğlu’nun cümlesi net:
“İspat ederseniz bırakırım.”

Bu bir meydan okuma mı?
Evet.
Ama aynı zamanda bir savunma refleksi.

Ve siyaset tam da burada görünür olur: baskı arttıkça karakter netleşir.

Yayın ilerledikçe mesele “video neydi?” sorusundan çıktı. “Kim haklı?” tartışmasından da uzaklaştı.

Asıl mesele başka yere kaydı:
Ekranda gazetecilik mi vardı, yoksa tarafların birbirine mikrofonla hamle yaptığı bir satranç mı?

Bir de insani taraf…
Yaş vurgusu, sağlık iması, kişisel alanın sertleşmesi…

Bunlar izleyiciyi bilgilendirmez.
Bunlar sadece gerginliği büyütür.

Ve gerginlik büyüdükçe hakikat küçülür.

Son cümle şu:
Siyasetçi kazanabilir, gazeteci de güçlü görünebilir… ama ekran kaybederse herkes kaybeder.

Çünkü ekran dediğin şey, bağırış değil; anlam üretme yeridir.

 
Yorumlar
* Bu içerik ile ilgili yorum yok, ilk yorumu siz yazın, tartışalım *