“Ekran, Siyaset ve Soru: İnce Çizginin Üzerinde Bir Yayın”
Televizyonun ışıkları bazen aydınlatmaz… daha çok deşer.
Kemal Kılıçdaroğlu canlı yayında konuşuyor. Karşısında soru soran bir gazeteci değil, adeta “hesap soran bir kürsü” var. Ton sert, tempo yüksek, cümleler hızlı… ama o hız bazen hakikati değil, gerilimi büyütüyor.
Şu soru kritik:
Gazetecilik mi yapılıyor, yoksa bir siyasi tarafın dava dosyası mı açılıyor?
Sözcü TV ekranında yaşanan şey tam da bu tartışmayı büyütüyor. Çünkü yayın ilerledikçe soru sorma ile yargılama arasındaki çizgi flu hale geliyor. Ve izleyici şunu düşünmeye başlıyor: “Ben röportaj mı izliyorum, çapraz sorgu mu?”
Kılıçdaroğlu’nun çıkışı sert:
“İspatlayın, bırakırım.”
Bu cümle siyaset tarihinin en klasik savunma reflekslerinden biri. Güçlüdür, etkilidir, ama aynı zamanda risklidir. Çünkü siyasetçi böyle konuştuğunda dosya kapanmaz, dosya büyür.
Ama işin bir de öte tarafı var:
Soruların tonu.
Gazeteci bazen gerçeği ararken fark etmeden “mahkeme dili”ne kayar. İşte orada gazetecilik, gazetecilik olmaktan çıkar.
Programın asıl kırılma noktası şu:
Siyasetçi savunmada sertleşti, gazeteci soruda keskinleşti. Ortada diyalog değil, iki ayrı monolog oluştu.
Ve ekranın büyüsü de burada kırıldı.
Çünkü izleyici tartışma değil, hakikat ister. Hakikat ise bağırarak değil, sabırla ortaya çıkar.