Gönül Aynasında İnce Sızı: Teveccüh

Kelime anlamı itibari ile birine yönelmek, yüzünü çevirmek ve onunla birlikte kalbini, sevgisini, ilgisini ona hasretmektir. Divan edebiyatından gündelik hayata, tasavvuftan modern dostluklara kadar geniş bir coğrafyada yer bulan bu kavram, bizim samimi ve zarif duraklarımızdan birisidir.

Birinden övgü dolu söz işittiğimizde, hak etmediğimizi düşünerek ya da mahcubiyetimizden “sizin teveccühünüz” deriz. Bu cümle, kibar teşekkürün ötesinde derin bir felsefeyi barındırır. Karşı tarafa şunu söyleriz:

“Bende gördüğünüz bu güzellik aslında bendeki yetenekten ziyade, sizin bana bakan güzel gözlerinizden, temiz kalbinizden ve bana yönelmiş sevginizden kaynaklanıyor.”

Teveccüh, aynadır. İnsan insana yönelmeden, kalbini açmadan karşısındakinin içindeki cevheri göremez. Günümüzde en çok eksikliğini hissettiğimiz şey de tam olarak budur: Gerçek yöneliş.

Birbirimizin yüzüne bakarken bile zihnimiz başka yerlerde, ellerimiz telefonlarda, kalbimiz ise kendi telaşlarımızda. Birine gerçekten teveccüh etmek, ona sadece zaman ayırmak değil, o anı onun için var kılabilmektir. Derdiyle dertlenmek, sevinciyle parıldamaktır.

Eskiler, teveccühün iki taraflı bir köprü olduğunu bilirlerdi. Sen birine kalbini çevirirsen onun kalbi de sana döner. Çünkü sevgi ve ilgi, doğası gereği aksiseda (yankı) yapar.

Hayatın koşuşturmacası içinde bir an olsun durup, sevdiklerimize kalbimizle bakmayı hatırlamalıyız.

Hayat, kimlerin bize teveccüh gösterdiğiyle değil, bizim nelere ve kimlere bütünüyle kalbimizi çevirebildiğimizle anlam kazanır.

Bakışımızı güzelleştirmek, dünyaya ve insana layık olduğu teveccühü gösterebilmek dileğimle…

Esin Kara