ARINMAK MI, AYRIŞMAK MI?
CHP'de bugün iki ayrı fotoğraf var.
Bir tarafta bağıranlar...
Bir tarafta dinleyenler...
Siyasette her zaman en yüksek ses haklı değildir.
Bazen en doğru cümle, en sakin söylenendir.
Bir parti neden büyür?
Birbirine "hain" diyerek mi?
Yoksa birbirini dinleyerek mi?
Bugün sosyal medyada dolaşan dil, rakibi değil yol arkadaşını hedef alıyor.
Bu dilin kazananı olmaz.
Kaybedeni ise hep parti olur.
Siyasette en kolay iş alkış toplamaktır.
Bir slogan bulursunuz.
Bir düşman seçersiniz.
Kalabalık arkanızdan gelir.
Zor olan ise öfkeyi yönetmektir.
"Arınacağız" sözü bazılarını korkutuyor.
Oysa temiz olan neden arınmaktan korksun?
Asıl soru bu.
Yıllardır siyasette duyduğumuz bir cümle var:
"İktidar olacağız."
Güzel.
Ama nasıl?
Her yolu mübah görerek mi?
Yoksa ilkelerden taviz vermeden mi?
İktidara giden yol da en az iktidarın kendisi kadar önemlidir.
Çünkü insan bazen seçimi kazanırken kendini kaybeder.
Bir başka soru...
Bugün herkes birbirine hesap soruyor.
Peki aynı cesaretle kendi aynasına bakabiliyor mu?
Siyasetin en zor kısmı budur.
Başkalarını sorgulamak kolaydır.
Kendini sorgulamak zordur.
CHP'nin asıl meselesi kişiler değil.
İsimler gelir geçer.
Genel başkanlar değişir.
Delegeler değişir.
Koltuklar değişir.
Ama ilkeler değişirse işte orada sorun başlar.
Türkiye'nin ihtiyacı yeni bir kavga değil.
Yeni bir güven duygusu.
Yeni bir nefes.
Yeni bir siyaset dili.
Çünkü vatandaş artık slogan değil çözüm duymak istiyor.
Son söz:
Siyasette bazen kazanmak için bağırmak gerekir.
Ama kalıcı olmak için vicdan gerekir.
Tarih çoğu zaman en çok bağıranı değil,
En zor zamanda doğru yerde duranları yazar.
