VURUN ABALIYA MEMLEKETİ

Siyasette yeni dönem başladı:
Kimse sorumluluk almıyor.
Herkes bir “günah keçisi” arıyor.

Bugün o keçinin adı: Kemal Kılıçdaroğlu

Seçim kaybedildi?
Kemal suçlu.

Kurultay karıştı?
Kemal suçlu.

Sosyal medya dağıldı?
Kemal suçlu.

Yakında elektrik kesilse:
“Trafoya Bay Kemal girdi” diyecekler.

CHP artık fikir kavgası değil, aidiyet savaşı veriyor

Eskiden tartışmalar ideolojikti.
Şimdi kabile düzeni var.

Ya tam biat edeceksin…
Ya da “hain”, “aparat”, “saray artığı” damgası yiyeceksin.

Ortası yok.
Ara ton yok.
Sükûnet yok.

Sadece bağıran ekranlar var.

Dün “Pirim Kemal”, bugün “Mutlak Suçlu”

İnsan hafızası kısa değil aslında.
Çıkar hafızası kısa.

Düne kadar omuzlarda taşınan isimler,
bugün sosyal medya meydanlarında linç ediliyor.

Siyaset bizde fikir değiştirmiyor.
Taraf değiştiriyor.

“Demokrat”lık mahalleye göre çalışıyor

Kendi desteklediği konuşunca:
“Demokratik hak.”

Karşı taraf konuşunca:
“Provokasyon.”

İşte buna yeni Türkiye’de şunu diyorlar:

Demokrofaşizm.

Sandığı seviyorlar…
Ama sadece kendi adayları kazanınca.

Mezhepçilik bazılarında suç, bazılarında özgürlük

Alevi birisi bir Alevi siyasetçiyi savununca:
“Mezhepçi.”

Sünni biri kendi mahallesini savununca:
“Toplumsal refleks.”

Bu adalet değil.
Bu seçici ahlak.

İnsanlar fikirleriyle tartışılmalı.
Kimlikleriyle değil.

Çünkü kimlik siyaseti büyüdükçe,
ortak memleket küçülüyor.

Sosyal medya artık iletişim alanı değil

Orası artık dijital mahalle baskısı.

Fake hesaplar.
Etiket orduları.
Linç timleri.
Algı mühendisleri.

Hakikat kayboluyor.
Trend Topic kalıyor.

Bugün insanlar doğruyu değil,
kendi öfkesine benzeyen sesi alkışlıyor.

Kim daha sert bağırıyorsa,
onu lider sanıyorlar.

CHP’nin en büyük problemi artık iktidar değil

Güvensizlik.

Herkes birbirinden şüphe ediyor.
Herkes birbirinin ekran görüntüsünü alıyor.
Herkes birbirine operasyon çekiyor.

Parti binası değil adeta:
Psikolojik harp laboratuvarı.

Türkiye’de siyaset futbola döndü

Kimse oyunun kalitesine bakmıyor.

Tek mesele şu:
“Bizim takım kazansın.”

Memleket mi?

O zaten yıllardır uzatmalarda.

Bay Kemal meselesi

İşin ironik tarafı şu:

Yıllarca:
“Dürüst adam.”
“Mütevazı siyasetçi.”
“Temiz insan.”
“Gandi Kemal.”
“Piro.”

Dedikleri adamı şimdi Türkiye’nin görünmez derin devleti ilan ettiler.

Hem beceriksiz diyorlar…
Hem bütün sistemi onun yönettiğini söylüyorlar.

Bu kadar güçlüyse neden kaybetti?
Bu kadar güçsüzse neden hâlâ herkes ondan korkuyor?

Asıl soru bu.

Asıl kriz koltuk değil

Dil krizi.

İnsanlar artık birbirini ikna etmeye çalışmıyor.
Birbirini yok etmeye çalışıyor.

Eleştiri başka şeydir.
Linç başka.

Türkiye bu ayrımı unutuyor.

Bayramın bile ruhunu kaybettik

Eskiden bayramlarda insanlar susup düşünürdü.

Şimdi herkes tweet atıyor.
Herkes ekran savaşı veriyor.

Oysa bazı suskunluklar bile memlekete iyi gelir.

Çünkü bazen sessizlik…
En ağır manşettir.

Son söz

Bir gün herkes haklılığını unutacak.

Kim trend olmuş…
Kim etiket açmış…
Kim kimi linç etmiş…

Hepsi dağılacak.

Ama insanların birbirine bıraktığı kırgınlık kalacak.

Çünkü siyaset geçer.
Söz kalır.

Ve bu ülkede bazen en çok bağıranlar değil…
En çok kırılanlar sessiz kalır.