“Kartal’da kepenk iner, Türkiye’de umut eksilir”

Bayram geliyor diyorlar…
Ama Kartal çarşıda bayram havası yok,
bildiğin sessizlik… ağır, çöken bir sessizlik.

Soruyor esnaf:
“9 gün tatil güzel de… biz neyle yaşayacağız?”

Kâğıt üstünde tatil,
gerçekte kilit vurulmuş dükkân demek.

Kartal’da küçük esnaf sabah kepengi açarken dua ediyor artık.
Akşam kapatırken hesap değil, zarar yazıyor.
Elektrik sayacı dönüyor, kira günü yaklaşıyor,
ama müşteri… yok.

Devlet diyor ki: “Dinlenin.”
Esnaf diyor ki: “Biz zaten durduk.”

Bak, mesele sadece Kartal değil.
Anadolu’da da aynı hikâye.
Gaziantep’te baklava ustası,
Konya’da bakkal,
Trabzon’da çay ocağı…
Hepsi aynı cümlede birleşiyor:
“Tatildeyiz ama borç çalışıyor.”

Şimdi net konuşalım:
Ekonomi dediğin şey Excel tablosu değil.
Sokakta yaşar.
Ve sokakta şu an nakit yok.

Birileri çıkıp “Bayram tatili ekonomiye can verir” diyor.
Yahu kime verir?
AVM’ye mi? Zincir markete mi?
Mahalle esnafı o 9 gün boyunca kepenk indirince,
o can nereye gidiyor?

İşin daha acı tarafı şu:
Kredi borcu tatil yapmıyor.
Faiz uyumuyor.
Vergi “bayramdayım” demiyor.

Ama esnafa denilen şu:
“İdare et.”

Ne zamana kadar?

Kartal’da bir çay ocağı sahibi geçen gün şöyle dedi:
“Biz artık kazanmıyoruz, sadece batmamaya çalışıyoruz.”

İşte mesele bu.
Türkiye’de esnaf büyüme hayali kurmuyor artık.
Ayakta kalma mücadelesi veriyor.

Ulusalda konuşulan büyük laflar var…
“Ekonomi toparlanıyor”,
“İyileşme sinyalleri”…

Ama Kartal sokaklarında sinyal yok.
Direkt kesinti var.

Şunu kimse unutmasın:
Esnaf biterse, şehir söner.
Şehir sönerse, ülke karanlığa alışır.

Ve karanlığa alışan bir toplum…
en tehlikeli sessizliği üretir.

Son söz mü?
Tatili planlayanlar,
bir gün kepenk kapatmanın ne demek olduğunu yaşayarak öğrensin.

Çünkü bu iş uzarsa…
kepenk sadece dükkânda değil,
umutta da iner.