Arka Sokaklar

Haritalarda ince çizgi, hayatta kalın hikâyedir onlar.
Cümleleri süslü değildir; direkt göğüsten çıkar, filtresizdir.
Yanlışsa yanlış der, doğruysa taş gibi koyar masaya.
Çünkü burada kelimeler de emekçidir.

Ön cephe ışıklı vitrin, arka cephe gerçek hayattır.
Işık çok olan yerde yüzler parlar,
Karanlıkta ise karakter belli olur.

Kapılar yarı açıktır, muhabbet tam açık.
Çay hep sıcak, gündem hep taze.
Bir tabak fazla konur sofraya —
“Belki biri gelir” ihtimali için.
Çünkü umut burada kilit tutmaz.

Kahkaha bazen gürültüdür,
Bazen tedavi.
Çocukların top sesi,
Annelerin camdan çağırışı,
Babaların akşam yorgunluğu —
Hepsi aynı senfoninin farklı notasıdır.

Kaldırımlar her şeyi bilir.
Kim hızlı yürüdü kaçarken,
Kim yavaş yürüdü düşünürken,
Kim durdu bir mesajı silmeden önce.
Taşın hafızası vardır, şehir inkâr etse bile.

Gece çökünce sokak susmaz aslında,
Sadece fısıltıya geçer.
Pencerelerde sarı ışıklar yanar,
İnsan kendi içine online olur.
Dış kapı kapanır — iç hesaplaşma başlar.

Ve sabah…
Arka sokaklar yine ilk uyanandır.
Çünkü hayatta kalmak,
Erken kalkmayı gerektirir.