YAŞAM SAHADADIR, SİYASET DE ORADA OLMALI

Türkiye’de siyaset uzun süredir ekranlara sıkışmış durumda. Stüdyolar, salon toplantıları, sosyal medya cümleleri… Hepsi çok konuşuyor ama çok azı hayata dokunuyor. Oysa hayat; çarşıda, pazarda, tarlada, atölyede, durakta akıyor. Siyaset oraya inmediği sürece, ne söylediğinin bir hükmü kalmıyor.

Saha siyaseti bir tercih değil, zorunluluktur. Çünkü hayat pahalılığı bir tablo değil, bir bakıştır. Borç baskısı bir grafik değil, bir iç çekiştir. İşsizlik bir istatistik değil, evine mahcup dönen bir babadır. Güvensizlik duygusu ise rakamla ölçülmez; insanın yüzüne bakınca anlaşılır.

Çarşı-pazar gezileri, halkın nabzını tutmanın en yalın yoludur. Esnaf ziyareti, ekonominin makyajsız halidir. Orada filtre yoktur, algı yoktur, PR yoktur. Sadece gerçek vardır. Ve gerçek, çoğu zaman anlatılandan daha serttir.

Sahada kurulan doğrudan temas, seçmenle siyasetçi arasındaki duvarı inceltir. Güveni artırır. Siyaseti soyut vaatlerden çıkarır, somut çözümlere zorlar. Çünkü yüz yüze bakılan bir insanı oyalamak kolay değildir. Orada söz, ağırlık ister.

Gelin, asıl meselelere dönelim.
Temel tüketim ürünlerine.
Emlak ve kiralara.
Akaryakıta.
Elektriğe.
Doğalgaza.
Ulaşıma.
İnşaat malzemelerine.
Deniz mahsullerine.
Emekliye verilen zamlara.
Vergilere gelen artışlara.

Yani dönelim yaşam koşullarına.
O zaman anya mı Konya mı, herkes net anlar.

“Sen A diyorsun, ben B düşünüyorum” diyerek bu işten sıyrılamayız. Çünkü ülke ve insanlarımız göz göre göre elden gidiyor. Tarafgirlikte ısrar edersek, çocuklarımıza ve torunlarımıza enkaz altında kalmış bir ülke bırakırız. Bu bir siyasi görüş meselesi değil, bir vicdan meselesidir.

Türkiye’nin acilen normalleşmeye ihtiyacı var. Günlük siyasi kazançların değil, uzun vadeli insani kazanımların peşine düşmeye ihtiyacı var. İnsan onuruna yakışır bir yaşamın bu ülkede mümkün olabileceğine yeniden inanmak ve bunu mümkün kılmak zorundayız.

Bu, bir lütuf değil.
Bu, bir görevdir.

Kalın sağlıcakla.