EMEKLİLER KÖŞESİ Bir Ömrün Sonu Ay Sonuna Yetmiyor

Gençliğini işe verdin,
belini mesaiye, dizini hayata.
“Emekli olunca rahat ederim” dedin,
meğer rahat kelimesi de zamlanmış.

Emekli dediğin;
bu ülkenin hafızasıdır.
Sabahın köründe işe giden yılların tanığı,
vergisini kuruşu kuruşuna ödeyen bir ömür.

Ama bugün ne oluyor?
Pazara çıkmadan önce hesap yapılır.
Eczane kapısında iç çekilir.
Toruna harçlık verirken kalp burkulur.

Bir zamanlar üreten eller,
şimdi “yetiyor mu?” sorusuyla titriyor.
Oysa mesele lütuf değil.
Bu bir hak meselesi.

Emekliye sadaka değil,
insanca yaşam borcu var bu ülkenin.
Çünkü emekli olmak çalışmayı bırakmak değil,
yaşamaya devam etmektir.

Bu köşe sitemin adresi değil sadece.
Bir hatırlatma.
Bu düzen,
emeği unuttuğu gün çöker.

Ve unutma:
Bir ülke emeklisine nasıl davranıyorsa,
yarınına da öyle davranır.