VATANDAŞ KÖŞESİ Bu Ülke Hepimizin Ama Söz Hakkı Kimin?

Sabah alarm çalıyor.
Uyanıyoruz ama umut uyanmıyor.
Otobüs kalabalık, cüzdan hafif, gelecek flu.

Vatandaş dediğin istatistik değil.
Grafik hiç değil.
O, kuyruğa giren insan.
Faturayı üçe bölen akıl.
“Bu ay da idare edelim” diye kendini ikna eden kalp.

Herkes konuşuyor bu ülkede,
ama vatandaş dinlenmiyor.
Kararlar masada alınıyor,
bedeli sokakta ödeniyor.

Seçimden seçime hatırlanan,
krizde sabır çağrısı yapılan,
her şey yolundayken görünmez olan bir çoğunluk var.
Adı: vatandaş.

Bu köşe öfke kusmak için değil.
Suskunluğu bozmak için.
Çünkü konuşmayan haklı,
ama sesi çıkmayan kaybediyor.

Vatandaşlık sadece oy vermek değil.
Sormak, itiraz etmek, hesap istemek.
“Bu benim hayatım” deme cesareti.

Bu ülke hepimizin deniyor ya…
O zaman yük de eşit olacak,
söz de.

Aksi hâlde bu düzen,
vatandaşsız bir memleket kurar.