ESNAFLAR KÖŞESİ Açık Kepenk, Yorgun Kalp

Sabah ilk ışıkla açılan kepenkler var bu şehirde.
O kepenklerin ardında umut da var, borç da.
Bir yanda çay demlenir, öte yanda hesap makinesi susmaz.

Esnaf dediğin;
ekonomik veri değil, canlı tanıktır.
Enflasyonu manşetten değil, raf etiketinden okur.
Zamları televizyondan değil, toptancı fişinden öğrenir.

Müşteri azalır, veresiye defteri kabarır.
Ama kepenk yine açılır.
Çünkü esnafın kapatma lüksü yoktur.
O dükkân sadece iş yeri değil,
evin kirası, çocuğun defteri, annenin ilacıdır.

“Bir çay iç, borcunu sonra ver” diyen ses,
bugün “nakit mi kart mı?” diye sorarken utanıyor.
Çünkü utanması gereken o değil,
bu yükü sırtına yıkan düzendir.

Esnaf batarsa sokak susar.
Sokak susarsa şehir ölür.
AVM ışıkları bunu anlatmaz,
algoritmalar bunu bilmez.

Bu köşe şikâyet köşesi değil.
Gerçeğin not defteri.
Çünkü esnaf konuşmazsa,
bu memlekette kimse gerçeği duyamaz.

Açık kepenkler arasında sıkışmış bir hayat var.
Ve o hayat hâlâ direniyor.
Sessiz, inatçı, onurlu.