CHP Aynaya Bakmadan Yürüyemez

Gerçekleri yumuşatınca iyileşmiyor hiçbir şey.
Aksine, çürüme hızlanıyor.
Bu parti alkışla büyümedi; itirazla nefes aldı.
O yüzden söyleyeceğim: Sorun suskunluk.

Tüzük var ama raf süsü.
Ön seçim var ama masal.
Değişim var ama vitrinlik.
Kelimeler parlıyor, anlamlar sönük.
Söz çok, yetki az; yetki var, hesap yok.

Örgüt emek veriyor—karar almıyor.
Mahalleler çalışıyor—yukarı karar kesiyor.
Bu boşluğu da liyakat değil, tanıdıklık dolduruyor.
Adına “uyum” deniyor, gerçekte nepotizm.
Bu bir tercih değil, bir çürüme biçimi.

Parti içi muhalefet ayıp sayılıyor.
Soru soran “zamanlaması yanlış”,
itiraz eden “zarar veriyor”,
eleştiren “disiplinlik”.
Oysa muhalefetsiz demokrasi olmaz;
demokrasi olmazsa umut da.

Birlik, herkesin aynı cümleyi kurması değildir.
Birlik, aynı masada farklı cümleleri kurabilmektir.
Susturarak kurulan düzen, ilk rüzgârda dağılır.
Dinleyerek kurulan yapı ayakta kalır.

Yerel başarı anlatılıyor, eleştiri istenmiyor.
Kusursuzluk iddiası siyasetin en tehlikeli yalanıdır.
Hiç kimse tek başına kazanmadı.
Makamı parti verdi, gücü örgüt verdi, meşruiyeti halk verdi.
Unutan, hizmeti vitrinde bırakır.

Bu parti günü kurtarmak için kurulmadı.
Cumhuriyet’in omurgası olmak için kuruldu.
Omurga dik durmazsa beden çöker.

İhtiyacımız olan daha fazla slogan değil.
Daha fazla cesaret, şeffaflık, iç demokrasi.
Eleştiri düşmanlık değil; sadakattir.
Çünkü gerçekten seven susmaz.

Son söz net:
Bu parti susarak iktidar olamaz.
Ama konuşarak, tartışarak, yüzleşerek yeniden umut olur.
Ayna kırılmaz; bakılır.