Kartal’da Yas, CHP’de Aynalar
Kartal’da Yas
Kartal dün iki duygunun arasında kaldı.
Biri sessizdi, diğeri gürültülü.
Biri vakurdu, diğeri savunmada.
Bir yanda Nihal Korkmaz uğurlandı.
Bir kadın gitti.
Arkasında dosya değil, iz bırakarak.
Diğer yanda CHP Kartal’da
parti içi demokrasinin cenazesi kaldırıldı.
Tabut ortada, herkes bakıyor,
kimse “bu benim” demiyor.
Nihal Abla: Dosya Değil, İnsan
Nihal Korkmaz,
unvanlardan ibaret değildi.
İki dönem meclis üyeliği yaptı evet.
İl başkan yardımcılığı yaptı, yönetimdeydi.
Ama asıl mesele bu değil.
İnsanların omzuna dokundu.
Siyaseti kürsüden değil,
hayatın tam ortasından kurdu.
Merkez Camii’nde dualar yükselirken
Kartal bir insanını değil,
bir parça vicdanını toprağa verdi.
Bazı insanlar konuşarak değil,
durarak iz bırakır.
Nihal Abla onlardandı.
Aynaya Bakmaktan Korkan Örgüt Başkanları Ve Yöneticileri
Ve tam da o gün…
Muammer Çelebi ve Yıldırım Emsiz çıktı kameraların karşısına.
Eski ilçe başkanları.
Yağmurda afiş asmış,
çamurda yürümüş insanlar.
Ne dediler?
– Kişisel değil.
– Koltuk değil.
– İntikam hiç değil.
Sadece şunu söylediler:
“Eleştiri suç değildir.”
30 imza yan yana geldi diye
disiplin sopası kalktı.
Hakaret yok.
Bölücülük yok.
Yıkım yok.
Sadece bir çağrı:
“CHP kendine dönsün.”
Cevap mı?
İhraç.
Burada durup nefes almak lazım.
Çünkü bu artık Kartal meselesi değil.
Bu, CHP’nin aynaya bakma meselesi.
Atatürk’ün Sözü Hâlâ Can Yakıyorsa…
“Yanlışı gördüğünüzde eleştireceksiniz.”
Bu söz 102 yıl sonra hâlâ can yakıyorsa
sorun sözde değildir.
Sorun,
o sözü duymak istemeyen kulaklardadır.
Kurucusunun eleştiriyi görev saydığı bir partide
eleştiri disiplin konusuyorsa
tarih yanlış okunuyordur.
Ve tarih,
yanlış okuyanları affetmez.
Sessizlik Makamı Yoktur
“Bizi kimse aramadı” demek
bir nezaket meselesi değildir.
Bu bir örgüt refleksi meselesidir.
İlçe başkanlığı tabela işi değildir.
Belediye başkanlığı sessizlik makamı değildir.
Örgüt konuşmadığında büyümez.
Susturulduğunda küçülür.
Ve küçülen yapı,
ilk fırtınada devrilir.
Bir Tweet Bile Atmayanlar
Şimdi en can alıcı soruyu soruyorum,
kimse kaçmasın:
Siyaseten önünü açtığınız
kaç kişi sizin için bir satır yazdı?
Bir tweet.
Bir story.
Bir cümle.
Sessizlik bazen alkıştan daha yüksek sesle konuşur.
Ve o sessizlik,
kimin nerede durduğunu gösterir.
İnsan Kaybetmek Kolaydır
CHP,
baraj altında iken bayrağı taşımış insanları
kapının önüne koyarak büyümez.
Aksine,
hafızasını kaybeder.
Gemi su alırken terk etmeyenlerle
limanda gemiye binenler
aynı kefeye konmaz.
Bugün ihraç konuşuluyorsa
yarın “neden yalnız kaldık” sorusu gelir.
Cevap arşivde değil,
vicdanlarda durur.
2019’dan 2025’e: Toplantı Var, Kulak Yok
Altı yıl.
Toplantılar yapıldı.
Salonlar doldu.
Cümleler uzadı.
Ama dinleme eksikti.
Ekonomi konuşuldu.
Ekonomistler konuştu.
Herkes konuştu.
Ben dinledim.
Bir kulağım gitti.
2023’te tek kulakla dinledim.
2025’te kulak da kalmadı.
Şimdi sadece hafıza var.
Bir de ironiye dönüşmüş tecrübe.
Toplantı yapmak siyaset değildir.
Dinlemek cesaret ister.
Cesaret,
gündem maddesi olmadan da gösterilir.
Açlık Sınırı Değil, Sefillik Gerçeği
Açlık sınırı: 29.828 TL
Asgari ücret: 28.075 TL
Buna asgari ücret demek
matematiğe hakarettir.
Bunun adı nettir:
Sefillik Ücreti.
Halk pazarda domates sorarken
biz salonda sunum izliyorsak
orada siyaset yoktur.
Orada kopukluk vardır.
Son Söz: Rıza başkan'dan Not Düşülsün
Ben bu yazıyı bölmek için yazmadım.
Ayağa kaldırmak için yazdım.
CHP Kartal,
suskun bir örgüt olmak zorunda değil.
Kartal akıllıdır.
Kartal sorgular.
Kartal ezberi affetmez.
Biz susmayacağız.
Ama bağırarak da değil.
Sözümüz var.
Hafızamız var.
Bu partiye dair bir inat değil,
bir sevda taşıyoruz.
Takdir kamuoyunun.
Hesap tarihin.
Vicdan mı?
O hâlâ burada.
Vatandaş Rıza
Örgütün sesi.
Halkın esnafın içinden.
