Bir Köşe Başında Sessizce Yaşamak

Bazen hayat, uzun bir koşuşturmanın ardından insanı beklenmedik bir köşeye sıkıştırır. 

Bu köşeler, kimi zaman bir otel odasının dört duvarı olabilir. 

Bahsettiğim oteller, lüks tatil yerleri değil; günlüğü 200 ila 400 lira arasında değişen, çoğunlukla sessiz sedasız emeklilerimizin son sığınağı haline gelmiş yerler.

​Bu insanlar, hayatlarının en verimli çağlarını, en az 25 yıllarını çalışmaya, üretmeye adamışlar. 

Bugün ise, en düşük emekli maaşı olan 16 bin 881 lira gibi bir gelirle ayakta kalma mücadelesi veriyorlar. 

Ne yazık ki, bu paranın büyük bir kısmı, barınma ihtiyacına gidiyor.

​Otellerde aylık 6 bin lira ödeyen de var, 12 bin lira ödeyen de... 

Fiyat düştükçe, konfor da azalıyor. 

6 bin lira ödeyenlerin odalarında özel tuvalet ve banyo bile bulunmuyor. 

Ortak alanları kullanmak zorunda kalıyorlar.

​Çoğu zaman yalnızlar. 

Ne bir evleri var, ne de bakacak çoluk çocukları... 

Onlar için otel odası, hem yatak odası, hem oturma odası, hem de tek başına geçirilen yılların tanığı. 

Uzun yılların emeğinin karşılığı, ne yazık ki bir ev sıcaklığı değil, bir otel köşesi olmuş.

​Bu durum, sadece bir ekonomik tablo değil, aynı zamanda toplumsal bir vicdan meselesidir. 

Hayatını çalışarak geçirmiş bu insanların, ömürlerinin sonbaharında başlarını sokacakları huzurlu bir yuvaya sahip olmaları en temel hakları olmalıdır. 

Onların sessizce yaşadığı bu otel köşeleri, bizlere, üzerinde düşünmemiz gereken derin bir gerçeği fısıldıyor.