Doğanın sessiz alfabesi: Yapraklar

Doğa hikayelerini anlatmak için her zaman gürültüye ihtiyaç duymaz.Bazen en derin felsefesini,bir ağacın dalında usulca salınan,mevsimi gelince toprağa karışan bir yaprağın damarlarında fısıldar.Yapraklar,doğanın sadece süsü değil;onun nefes alıp verişi,hafızası ve en sabırlı işçisidir.

Gökyüzle kurulan ortaklık

Bir yaprağa yakından baktığınızda,içinde karmaşık bir şehir planını andıran damar ağlarını görürsünüz.Bu ağlar sadece su taşımakla kalmaz;güneşin ışığını hayat enerjisine dönüştüren mucizeci bir laboratuvarın haritasıdır.Ağaç,kökleriyle toprağa bağlıyken,yaprakları ile gökyüzüne dokunur.Gökyüzü ile yeryüzü arasındaki o gizemli pazarlığın en aktif üyesi o dur.Karbondioksiti alıp bize nefes olan oksijeni verirken ,aslında dünyayı sessizce yaşanabilir kılar.

Mevsimlerin renkli vedası

Yaprakların gerçek bilgeliği,sonbaharda ortaya çıkar.Yaz boyunca yeşilin en canlı tonlarıyla yaşamın neşesini temsil eden yaprak,zamanı geldiğinde bırakmayı bilir.Sararırken aslında ölmez;ağacın kışı atlatabilmesi için kendini feda eder.O muazzam sarı,turuncu ve kızıl renk şöleni,aslında hüzünlü bir vedadan ziyade,yeni bir başlangıcın hazırlığıdır.
Toprağa düşen her yaprak,bir sonun değil bir dönüşümün habercisidir.Çürürken toprağa karışır mineral olur,baharda yeniden yeşerecek olan kardeşlerine can verir.Doğada hiçbir şeyin ziyan edilmediğinin,her bitişin 
aslında yeniden bir besine dönüştüğünün en somut kanıtıdır.

Yaprak dökülürken aslında yerçekimine değil ,toprağa olan özlemine yenik düşer.

Sonuç olarak ,yapraklar doğanın el yazısıdır.Her biri farklı biçim,farklı bir doku ve farklı bir hikaye barındırır.Belki de hayatın sırrı,rüzgarda savrulan o incecik bedenin,fırtınalara rağmen görevini yapıp zamanı gelince yerini bir sonrakine bırakabilmedinde saklıdır.Bir dahaki sefere ayağınızın altında hışırdayan bir yaprak duyduğunuzda durun ve dinleyin;size anlatacak bir dünyası olabilir.