Kartal’dan İstanbul’a: İktidarda Muhalefet, Muhalefette Sessizlik

İktidarda Muhalefet, Muhalefette Sessizlik

CHP bugün garip bir eşikte.

Kartal’da, İstanbul’da, İstanbul Büyükşehir Belediyesi’nde…
Yani yerelde iktidarda.

Ama zihnen?
Hâlâ ÖRGÜT EMEKÇİLERİNE muhalefet refleksiyle hareket ediyor.

Asıl mesele de burada başlıyor zaten.

Çünkü iktidarda olup muhalefet gibi davranmak…
Sorumlulukla yüzleşmekten kaçmanın en konforlu yolu.

Gazeteci dediğin…
Siyasetçinin moral koçu değildir.

Yol arkadaşı hiç değildir.

“Acaba kırılır mı?” diye cümle tartan biri de değildir.

Gazeteci gerektiğinde rahatsız eder.
Gerektiğinde huzur kaçırır.
Gerektiğinde can sıkar.

Çünkü gazetecilik biraz da budur:
Sevilmemeyi göze almak.

Daha önce yazmıştım:
Gazeteci, siyasetçiyi üzebilmelidir.

Bugün dönüp bakıyorum…
Bu cümle hâlâ güncel.
Hatta daha da acil.

Çünkü muhalif medya, eleştirmekten korkan bir alana dönüştü.

Özellikle CHP söz konusu olduğunda…
Kalemler yumuşuyor.
Sorular törpüleniyor.
Sessizlik, “dayanışma” diye pazarlanıyor.

Evet…
Hukuksuzluk varsa karşı çıkacaksın.
Demokrasi tehdit altındaysa ses yükselteceksin.

Ama bu…
Yanlışları görmezden gelme lisansı değildir.

Tam tersine:
Daha dikkatli bakma sorumluluğudur.

CHP’yi eleştirmemek…
CHP’ye iyilik değildir.

Bu, kısa vadede konfor sağlar.
Ama uzun vadede çürütür.

Çünkü eleştirilmeyen yapı…
Kendini düzeltmez.

Düzeltmeyen yapı…
Yavaş yavaş çöker.

Muhalif medya bugün bir yol ayrımında:

Ya gazetecilik yapacak…
Ya da muhalefetçilik oynayacak.

İkisi aynı şey değil.

Hatta çoğu zaman birbirinin zıttı.

Gazeteci üzmekten korkarsa…
Gerçeği yazamaz.

Gerçek yazılmayınca…
Herkes biraz daha kaybeder.

Ve en çok da…
Eleştirilmekten korunanlar.