Emekliler Gariban, Mecliste Kavga Var

Dayak hep aynı yere mi düşer?

Emekli sabah pazara gider,
akşam haberleri açar.
Domates pahalı,
ekran daha pahalı.

Çünkü Meclis’te yine kavga var.

Kameralar açık, yumruklar sıkılı,
mikrofonlar devrede.
Bağıran çok, duyan yok.
Kazanan hiç yok.

Ama bir şey hiç değişmiyor:
Dayağı yiyen hep aynı yer.

Soruyorum şimdi,
Vatandaş Rıza olarak soruyorum:
Bu Meclis’te kavga çıktığında
neden hep CHP’liler “öteki” oluyor?
Neden hep onlar hedefte,
hep onlar “sınırı aşan”,
hep onlar “provokatör”?

Bir garip düzen bu.
İktidar bağırınca “sert siyaset”,
CHP konuşunca “saygısızlık”.

Biri masaya vurunca “kararlılık”,
öteki sesini yükseltince “kavga”.

Samar oğlanı diye bir laf vardır ya…
İşte Meclis’in samar oğlanı belli.
Adı değişmiyor, rengi değişmiyor.
Sadece koltuk sayısı artıp azalıyor.

Peki ya emekli?

Emekli o sırada evde,
çayını yarım içiyor.
Çünkü elektrik faturası aklında.
Çünkü torununa harçlık veremiyor.
Çünkü “bayram ikramiyesi”
bir market arabasının tekeri bile etmiyor.

Meclis’te yumruk havada,
emeklinin cebi boşlukta.

Birileri kavga ederken,
emekli sessizce eksiliyor.

Şimdi soralım açık açık:
Bu Meclis emeklinin Meclisi mi,
yoksa iktidar hırsının ringi mi?

Ve bir soru daha, daha sert:
Muhalefet dayak yiyerek mi
demokrasiye katkı sunacak?
Yoksa bu ülke,
itiraz edenin ezildiği
bir alışkanlığı artık bırakacak mı?

Vatandaş Rıza diyor ki:
Bu ülkede sorun kavga değil.
Sorun, kavganın adresinin hep aynı olması.

Emekli gariban.
CHP hedef.
Öteki hazır.

Ama bilin ki;
dayakla susturulan sesler
bir gün yankıya dönüşür.