EMEKLİLER KÖŞESİ Yıllar Çalıştı, Şimdi Hesap Yapıyor
Bu köşe alarm kurmadan uyananların köşesi.
Ama sanılmasın ki rahatlar.
Zaman bol, para dar.
Emekli dediğin bu ülkede dinlenmez, dayanır.
Yıllarca üretmiş, şimdi pazarda etiket ezberi yapar.
“Bugün et mi, ilaç mı?” sorusu
Bir ömürlük emeğin bilançosuna dönüşür.
Maaş yatar, aynı gün erir.
Kira alır, fatura götürür.
Torun sevinci var ama harçlık cümlesi boğazda düğümlenir.
En ağır yük cebinde değil, onurunda.
Kimse sadaka istemez.
Kimse “şükret” nasihati duymak istemez.
Emekli lütuf değil, hakkını ister.
Bir ülkenin vicdanı, yaşlısına nasıl davrandığıyla ölçülür.
Ve tablo net:
Bu vicdan yorgun.
Emekliyi rakamla anlatamazsın.
O bir grafikte değil,
Bir bankta oturur,
Bir çayla saatleri sayar.
Bu köşe şunu haykırır:
Geçmişine borcunu ödemeyen, geleceğini inşa edemez.
Emekli yük değildir.
Emekli hatıradır, hafızadır, temeldir.
Ve çok net:
İnsanca yaşamak emeklinin de hakkıdır.
