ENGELLİLER KÖŞESİ Görünmeyen Rampalar

Bu şehirde en çok ne eksik biliyor musun?
Rampalar değil. Vicdan.

Engelli olmak çoğu zaman bedende değil, sistemde başlıyor.
Kaldırım var ama çıkışı yok.
Asansör var ama çalışmıyor.
Hak var ama erişim yok.

Bir tekerlekli sandalyenin önünde duran şey bazen bir merdiven değil,
bazen bir bakış,
bazen “sonra yaparız” diyen bir yönetmelik,
bazen de “bizde öyle biri yok” yalanı.

Engelliler bu toplumun misafiri değil.
Ekstra yük hiç değil.
Bu ülkenin vergisini ödeyen, oy kullanan, seven, üreten yurttaşları.

Ama gel gör ki;
İşe alımda yoklar,
planlamada yoklar,
krizde ilk unutulanlar,
kutlamada en son hatırlananlar.

Bir gün hepimiz yavaşlarız.
Bir gün baston, bir gün gözlük, bir gün destek isteriz.
Hayat böyle bir şey.
Engellilik bir “istisna” değil,
hayatın olası hâli.

Bu köşe acındırmak için değil.
Talep etmek için var.
Erişim için, eşitlik için, insanca yaşam için.

Çünkü mesele engelli olmak değil.
Mesele, engel koyan bir düzenle yaşamak.

Ve biz diyoruz ki:
Bu düzen değişmeden,
hiçbirimiz tam değiliz.