Aynı Sofra, Aynı Yüzler, Aynı Düzen

Bu ülkede bazı sofralar var; ekmeği bol, hesabı emekçi ödüyor. Belediyeye yakın gazeteciler, STK görünümlü vitrinler, parti arka bahçeleri, koltuk sevdalısı muhtarlar, yöre derneği tabelası altında ihale kovalayanlar… Hepsi aynı çemberde dönüyor. Aynı isimler, aynı yüzler, aynı “hallederiz abi” refleksi. İşe gitmeden maaş alanlar var; her daim kollananlar, sırtı sıvazlananlar, yanlış yapsa bile “bizden” diye aklananlar. Bu düzenin dışında kalan tek kesim ise emeğiyle yaşayanlar. Onlar arada eziliyor. Sessizce.

İsimler değişiyor, düzen değişmiyor. Apocular, papacılar, zanacılar, sarancılar… Etiketler farklı ama zihniyet aynı: Hak eden değil, idare eden kazanıyor. Din-ahlak pazarlayanların ahlaksızlığı, gençliğin uyuşturucuya ve umutsuzluğa sürüklenmesi, emeklinin açlığa, gencin ailesine muhtaç bırakılması bu düzenin faturasıdır. Milletvekili refah içinde yaşarken emekli sürünüyor; bir kişi çıkıp da “Ben bu maaşı istemiyorum, emekliye verin” diyemiyor. Çünkü mesele geçim değil, ayrıcalık.

Herkes dilinde hak, hukuk, adalet… Ama iş çalışana gelince sömürü tam gaz. Gizli tanıkla adalet, gizli belgeyle siyaset yapılır hale gelmiş; demokrasi bir belgesel komediye dönüşmüş durumda. Gerçekler konuşulmuyor, erteleniyor, saklanıyor. Sosyal medyada “görüldü”de kalan hayatlar yaşıyoruz; DM’den yürüyen ilişkiler, hashtag’lerle avunan mutluluklar… Herkes masum pozunda ama ipler içten içe sökülüyor.

En tehlikelisi bağıran değil. Sinsi olan bağırmaz, çarpmaz. Güler. “Haklısınız” der. Çay koyar. Sonra yavaş yavaş bulunduğu yerin içini boşaltır. Aile dağılır, ekip çözülür, güven biter. En sonunda biri çıkar “Eskiden ne güzeldik” der. Değildik. Sadece sorunun adını koymamıştık.

Bu ülkeyi yaşanmaz hale getiren sadece yoksulluk değil. Asıl mesele ikiyüzlülük, çıkar ortaklığı ve suskunluktur. Siz çıkar için yan yana durdukça, biz emek için dimdik ayakta durmaya devam edeceğiz. Çünkü başka çaremiz yok. Çünkü bu memleket hâlâ bizim.