"Bana Ne" Diyen Bir Toplumun Sonu
Büyük bir devletin ya da güçlü bir yapının geleceği hakkında yapılan kadim bir sorgulama vardır.
En güçlü döneminde bile, bu yapı bir gün zayıflar, hatta çöker mi? Bu hayati sorunun cevabı, genellikle dış tehditlerde değil, yapının iç dinamiklerinde gizlidir.
Bir yapının temelini sarsan durumlar, genellikle adaletin yitimi ve toplumsal ilgisizlik üzerinden ilerler.
Eğer bir yapıda haksızlık, hukuksuzluk ve yolsuzluk yaygınlaşır, bu yanlışlar artık sıradan bir durum olarak görülmeye başlanırsa...
Bu yanlışları gören, işiten herkes "bu beni ilgilendirmez," "bana ne lazım" diyerek geri çekilir, sesini çıkarmaz ve suskun kalmayı tercih ederse...
Kurumlar ve kişiler, kendilerine emanet edilen değerleri veya görevleri suiistimal etmeye başlar, koruyucu olması gerekenler zarar verici hale gelirse...
İhtiyaç sahibi, zayıf ve kimsesizlerin yaşadığı mağduriyetler, kamuoyu tarafından yok sayılır, görmezden gelinirse...
O yapının sonu görünmeye başlar. Toplumsal yapıyı asıl zayıflatan, dışarıdan gelen bir darbe değil, içeriden başlayan bu ahlaki ve idari çözülmedir.
Bu çözülme önce maddi kaynakları boşaltır, ardından halkın yönetime ve kurumlara olan güvenini kökten sarsar.
Güven sarsıldığında, kurallara ve otoriteye olan itaat hissi kaybolur. Halkın geleceğe dair umudu biter. İşte bu noktada, o yapının ayakta kalması zorlaşır ve yıkılması kaçınılmaz bir akıbet haline gelir.
Bir toplumu güçlü tutan en temel bağ, bireylerin sadece kendi çıkarlarını değil, ortak adaleti ve sorumluluğu sahiplenmesidir.
"Bana ne" dediğimiz her an, aslında kendi geleceğimizden bir tuğlayı çekip alıyoruz demektir.
