“GÜVENLİ LİMAN SANDIĞIN YER, FIRTINANIN KENDİSİ ÇIKTI: BELEDİYELERDE KOLTUK, SADAKAT VE SESSİZ ÇÖKÜŞ”
GÜVENLİ LİMAN MI, FIRTINANIN ORTASI MI?
Bazen siyaset dediğin şey, bir genel kuruldan ya da bir kongre salonundan ibaret değildir.
Bazen siyaset… bir insanın “sabır eşiği”dir.
Şimdi gelin, yüksek perdeden bağırmadan ama gerçeğin sesini kısmadan konuşalım.
Bir adam düşünün.
Yıllarını vermiş.
Yollara düşmüş.
Yememiş, yedirmiş.
Kendine değil, davaya yük taşımış.
Ve sonra…
Bir gün geliyor.
O yükü paylaşanların bir kısmı yön değiştiriyor.
Kimi koltuk diyor, kimi hesap.
Kimi de “yeter artık bu hikâye” deyip başka bir kapıya yöneliyor.
İşte asıl kırılma orada başlıyor.
Çünkü mesele hiç “gitmek” değil.
Mesele… “nasıl gittin?”
Şimdi bazıları diyor ki:
“Tamam artık kenara çekilsin.”
Bazıları diyor ki:
“Hayır, yeniden sahneye dönsün.”
Ve ortada tuhaf bir gerç…
AYNI OTOBÜS, FARKLI ŞOFÖR MÜ?
Siyaset bazen en net gerçeğini, en sert cümleyle değil… en sıradan benzetmeyle söyler.
Bir otobüs düşünün.
Şoför değişiyor.
Direksiyon el değiştiriyor.
Ama rota tartışması bitmiyor.
Şimdi bazıları çıkıyor diyor ki:
“Erdoğan’ın dış politikasını beğenmiyoruz.”
Tamam.
Peki sonra soru geliyor, tokat gibi:
“Sizinki ne?”
İşte siyaset burada tökezliyor.
Çünkü eleştirmek kolay.
Alternatif üretmek zor.
Ama en zoru şu: aynı anda hem eleştirip hem ikna edebilmek.
Cüneyt Özdemir’in cümlesi tam da bu noktaya dokunuyor.
Sert. Direkt. Sansürsüz.
Diyor ki:
“Kılıçdaroğlu ile Özgür Özel arasında fark yok.”
Kimi buna kızar.
Kimi buna alkış tutar.
Ama asıl mesele kızmak ya da alkışlamak değil.
Asıl mesele şu:
Siyasette “fark yok” algısı oluşursa, seçmen neden seçim yapsın?
Bir ülkede lider değişir ama dil değişmezse…
bir süre sonra insanlar şunu düşünmeye başlar:
“Ben kimi seçiyorum?”
Kişiyi mi?
Partiyi mi?
Yoksa aynı cümlenin farklı tonunu mu?
Otobüs metaforu burada çarpıcı:
Şoför değişmiş olabilir.
Ama direksiyon aynı yöne kırılıyorsa…
koltuk değişiminin çok da anlamı kalmaz.
“Erdoğan eleştirisi” kısmı da ayrı bir gerçek:
Eleştiri var.
Ama alternatif hikâye zayıfsa…
eleştiri bir noktadan sonra yankıya dönüşür.
Ve yankı, siyaset üretmez.
“Özgür Özel – Kılıçdaroğlu aynı mı?” tartışması da tam burada büyüyor.
Bazıları için:
yeni yüz = yeni umut
Bazıları için:
yeni yüz = eski devam
Ve Türkiye siyaseti bu iki algı arasında sıkışmış durumda.
Sert gerçek şu:
Bir lideri değiştirmek kolay.
Bir zihniyeti değiştirmek zor.
Ve en kritik soru hâlâ masada:
Sadece eleştiren mi kazanır,
yoksa alternatif kuran mı?
Çünkü siyaset, “beğenmiyoruz” cümlesiyle değil…
“bunu böyle yapacağız” iddiasıyla kazanılır.
Son söz:
Otobüs aynı yolda gidiyorsa,
şoförün adı değişse de…
yolcunun sorusu değişmez:
“Biz nereye gidiyoruz?”
Siyaset bazen kürsüde değil, bordroda konuşur. Sözler uçar… ama maaşlar kalır. Gölge gibi. Sessiz. İnatçı.
Türkiye’de belediyecilik dediğin şey, kâğıt üzerinde “hizmet”, pratikte ise çoğu zaman “kadro matematiği” diye okunuyor. Ve bu matematiğin en tartışmalı satırlarında hep aynı soru dönüp duruyor:
“Kim gerçekten çalışıyor, kim sadece sistemin içinde duruyor?”
İddialar var. Sert. Gürültülü. Sosyal medyada köpürtülen, kulislerde fısıldanan, sonra bir anda siyaset diline yapışan türden… Bazı görev değişimleri üzerinden başlayan tartışmalar, hızla daha büyük bir hikâyeye evriliyor: liyakat mi, sadakat mi?
İşte tam burada siyaset sahnesinin iki farklı damarı çatışıyor.
Bir yanda eski genel başkan çizgisine yakın duranlar…
Diğer yanda yeni yönetimin kurduğu kadro mimarisi…
Ve bu çatışma, sadece Ankara koridorlarında değil; Balıkesir gibi yerel güç merkezlerinde de yankılanıyor.
Ahmet Akın cephesinde yaşanan son görev değişimi de bu büyük resmin küçük bir parçası gibi okunuyor. Bir isim gidiyor, bir isim geliyor… Ama asıl kavga isimlerde değil; temsil ettikleri siyasi damarların birbirine bakışında.
Kemal Kılıçdaroğlu dönemine yakın duran figürlerle, Özgür Özel ve Ekrem İmamoğlu çizgisine yakın duran kadrolar arasındaki gerilim, artık sadece parti içi bir fikir ayrılığı değil; bir “güç dağılımı mücadelesi”ne dönüşmüş durumda.
Ama burada asıl mesele şu:
Belediyeler bir hizmet alanı mı, yoksa siyasi sadakatlerin ödüllendirildiği bir sahne mi?
Sokakta vatandaşın umurunda olan şey isimler değil.
Elektrik faturası, ulaşım, altyapı, iş…
Ama masa başında konuşulan şeyler çoğu zaman bambaşka: kim nerede durdu, kim kimi destekledi, kim hangi ekibe daha yakın.
Ve bu noktada siyaset kirlenmiyor aslında…
Sadece görünür oluyor.
Çünkü siyaset hep buydu:
Temiz görünen vitrinlerin arkasında karmaşık bir güç trafiği.
Bir de şu var:
Bir görev değişimi olduğunda, herkes “neden” sorusunu soruyor ama kimse “nasıl bir sistem bunu mümkün kıldı” kısmına bakmıyor.
Asıl mesele kişiler değil.
Asıl mesele alışkanlıklar.
Bugün bir isim gider, yarın bir isim gelir…
Ama tartışma hep aynı kalır.
Ve belki de en çarpıcı gerçek şu:
Türkiye’de siyaset, insanları değiştirmiyor…
İnsanlar değiştikçe siyaset sadece yön değiştiriyor.
Gökyüzü aynı, şehir aynı…
Sadece rüzgârın estiği yön farklı.
Ve biz her seferinde o rüzgâra yeni bir isim veriyoruz.
KOLTUK, SADAKAT VE SESSİZ ÇÜRÜME: BELEDİYELERDE “BANKAMATİK” GÖLGESİ
Bazen memleketin fotoğrafını çekmek için uzun uzun analiz yapmana gerek kalmaz.
Bir cümle yeter:
Her yer kirli.
Sanatın ruhu kirlenmiş, sporun rekabeti gölgelenmiş, ticaretin terazisi şaşmış…
Ama en acısı ne biliyor musun?
Siyasetin kalbi yorulmuş.
Çünkü siyaset dediğin şey, koltukla sınandığında karakteri ele verir.
Şimdi gelelim meselenin tam göbeğine…
Belediyelerde konuşulan o meşhur “bankamatik” meselesi.
Herkes biliyor, kimse tam konuşmuyor.
Herkes görüyor, kimse üstüne basmıyor.
Ama dedikodu değil bu…
Bir sistem eleştirisi.
Bir tarafta “liyakat” diyenler,
Diğer tarafta “sadakat” ile liste yapanlar.
Ve ortada sıkışan bir gerçek:
Kadro krizi.
CHP içinde dillendirilen iddialar hafife alınacak gibi değil.
“Kim kimi getirdi?”,
“Kim kime yer açtı?”,
“Kim bankamatikten maaş alıyor?”
Sorular havada uçuşuyor.
Ama asıl soru şu:
Bu tartışma neden hiç bitmiyor?
Çünkü mesele kişiler değil, zihniyet.
Eğer siyaset;
insanı yüceltmek yerine grupları besliyorsa,
emeği ödüllendirmek yerine yakınlığı kolluyorsa,
orada çürüme başlar.
Ve çürüme sessiz olmaz.
Kokar.
Bugün belediyelerdeki koltuk savaşı,
yarının seçim sonuçlarını yazacak aslında.
Çünkü vatandaş artık şunu soruyor:
“Benim vergim kime gidiyor?”
Net bir soru.
Cevabı zor.
Ama çıkış yolu da belli.
Nezaket…
Zarafet…
Emeğe saygı…
Ve en önemlisi: Hesap verebilirlik.
Siyaset, kirlenmek zorunda değil.
Ama temiz kalmak da bedel ister.
O bedeli ödemeye hazır olmayanlar,
koltuğa oturabilir…
Ama iz bırakamaz.
KAMUOYUNA AÇIKLAMA
Aziz Sapanca halkının bilgisine,
Bugün itibarıyla, uzun yıllardır içinde bulunduğum üç önemli sorumluluk alanından; Sapanca Belediye Başkan Yardımcılığı görevimden, Sapanca Belediye Meclis Üyeliğimden ve Cumhuriyet Halk Partisi üyeliğimden ayrılma kararı almış bulunuyorum.
Bu karar ani verilmiş bir karar değildir.
Bu karar bir öfke anının sonucu değildir.
Bu karar bir siyasi manevra değildir.
Bu karar bir hesaplaşma ya da bir pazarlık değildir.
Bu karar; yaşadığım süreçlerin, gördüğüm tutumların, karşılaştığım samimiyetsizliklerin, uğradığım haksızlıkların, vicdanımda büyüyen rahatsızlığın ve artık sürdürülemez hale gelen güven kaybının doğal sonucudur.
Ben siyaseti, belediyeciliği ve kamu görevini hiçbir zaman bir makam, bir unvan, bir güç alanı ya da bir kariyer planı olarak görmedim.
Benim için bu görevlerin anlamı; millete hizmet etmek, hukuku korumak, doğru olanın yanında durmak, yanlışa ortak olmamak, kamu yararını kişisel hesapların üstünde tutmak ve temiz bir vicdanla görev yapmaktı.
Görev yaptığım süre boyunca da buna inandım.
Elimden geldiğince buna göre yaşadım.
Buna göre mücadele ettim.
Buna göre bedel ödedim.
Sapanca Belediye Meclis Üyesi ve Belediye Başkan Yardımcısı olarak görev yaptığım süreçte, ilçemizin geleceğini ilgilendiren birçok konuda büyük bir sorumlulukla hareket ettim.
Su fabrikalarından alınan harçların başlatılması ve sürdürülebilir hale getirilmesi, su denetim mekanizmasının güçlendirilmesi, Devlet Demiryolları projesinin yeniden değerlendirilmesi, Sapanca’nın en az yüz yıllık planlama perspektifi içinde zor duruma düşmemesi için gerekli müdahalelerin yapılması, teleferik süreci, Ramada Otel süreci, kaçak yapılarla mücadele, hukuka aykırı işlere izin verilmemesi, belediye iç organizasyonunun yeniden kurulması ve birimlerin daha sağlıklı işlemesi için verilen mücadele gibi birçok konuda bütün gücümle çalıştım.
Bunların yanında, Sapanca Gölü’ne ilişkin hazırlamış olduğum detaylı veri analizi ve teknik analiz çalışmasını kamuoyuyla açık biçimde paylaşarak, yalnızca bugünün değil, geleceğin de Sapanca’sına bir kaynak bırakmaya çalıştım.
Bu çalışmanın uzun yıllar boyunca Sapanca için başvurulabilecek bir metin ve teknik hafıza olacağına inanıyorum.
Ben bunu da ilçemize bırakılmış kalıcı bir hizmet ve vicdani bir miras olarak görüyorum.
Görev sürem boyunca vatandaşlarımızın lehine olacak her işin gerçekleşmesi için sonuna kadar mücadele ettim.
Buna karşılık, hukuka aykırı, mevzuata uymayan, kamu vicdanını yaralayacak hiçbir işin içinde olmamaya, hiçbir yanlışın parçası haline gelmemeye özel özen gösterdim.
Benim için makamın bir anlamı varsa, o da millete rağmen değil, millet için kullanılmasıdır.
Ancak gelinen noktada, özellikle yönetim süreçleri içinde yaşadıklarım, karşılaştığım tutumlar ve gördüğüm ilişkiler nedeniyle ciddi bir güven kaybı yaşamış bulunmaktayım.
Bu güven kaybının temelinde; samimiyetsizlik, riyâkârlık, gerçeğe aykırı tutumlar, iftiralar ve kumpas niteliği taşıdığını düşündüğüm yaklaşımlar yer almaktadır.
Bu süreç, yalnızca çalışma düzenini değil; benim vicdani huzurumu, kişisel itibarımı, görevime olan inancımı ve insanlara karşı taşıdığım sorumluluk duygusunu da derinden yıpratmıştır.
Ben bir kamu görevlisi olmanın yanında, aynı zamanda iki evlat sahibi bir baba ve ailesine karşı sorumluluk taşıyan bir insanım.
Geride bırakacağım en önemli şeyin temiz bir isim, dik bir duruş ve çocuklarıma bırakacağım onurlu bir miras olduğuna inanıyorum.
Ne yazık ki yaşadığım süreç, bana ve aileme ileride taşınacak kötü bir miras bırakılmak istendiği yönünde derin bir kanaat oluşturmuştur.
Bu anlayışın devam edeceğini düşünmem de, görevlerimi sürdürmeme engel olan en önemli nedenlerden biri haline gelmiştir.
Bu yüzden, Sapanca Belediye Başkan Yardımcılığı görevimi artık vicdani kanaatime, kurumsal güven ilkesine ve kişisel onuruma uygun biçimde sürdürebileceğime inanmıyorum.
Aynı şekilde, Sapanca Belediye Meclis Üyeliği görevini de bundan sonraki dönemde layıkıyla, iç huzuruyla ve sağlıklı bir zihinsel iklim içinde yürütebileceğimi düşünmüyorum.
Buradaki mesele yalnızca kişiler arası bir anlaşmazlık değildir.
Esas mesele; belediyeciliğin, kamu hizmetinin ve temsil sorumluluğunun giderek özünden uzaklaşmasıdır.
Zaman içinde kamu kurumlarında, belediyecilik anlayışında ve karar süreçlerinde ciddi bir aşınma yaşandığını; samimiyetin yerini görüntünün, hizmetin yerini hesabın, kamu yararının yerini kişisel pozisyonların, kurumsallığın yerini ise dağınıklığın ve güven kaybının aldığını üzülerek müşahede ettim.
Ben belediye meclis üyeliğini hiçbir zaman bir koltuk olarak görmedim.
Bu görevin, halk adına doğruyu savunmak ve kamu adına vicdan taşımak anlamına geldiğine inandım.
Ancak geldiğim noktada, bu görevi sürdürmenin artık yalnızca şeklen devam etmek olacağı kanaatine ulaştım.
Bu nedenle, ne kendime, ne temsil ettiğim vatandaşlara, ne de kamu vicdanına karşı doğru olmayacağını düşündüğüm için belediye meclis üyeliğinden de ayrılıyorum.
Cumhuriyet Halk Partisi üyeliğim bakımından da düşüncem aynıdır.
Siyasi hayatım boyunca siyaseti; millete hizmet etmenin, topluma fayda üretmenin, ülkenin geleceğine katkı sunmanın, adaletin, samimiyetin ve fedakârlığın alanı olarak gördüm.
Siyasetin ham maddesinin insan olduğuna, insanın da ancak ahlak, vicdan, sorumluluk ve samimiyetle değer taşıdığına inandım.
Bu sebeple siyasi hayata yaklaşımım hiçbir zaman yalnızca bir aidiyet, bir pozisyon ya da kariyer meselesi olmadı; bilakis halka, memlekete ve devlete karşı bir sorumluluk olarak şekillendi.
Cumhuriyet Halk Partisi’nin tarihsel birikimine, kurucu değerlerine, temel ilkelerine ve ülkemiz açısından taşıdığı anlamlara her zaman saygı duydum.
Partinin birçok ilkesine bugün de düşünsel olarak önem veriyorum.
Ayrıca bu parti için yalnızca ismen değil, fiilen de uzun yıllar emek verdim.
İki dönem ilçe yönetiminde yer aldım.
Bundan önceki dönemde beş yıl, bu dönemde ise iki yıl olmak üzere toplam yedi yıl belediye meclis üyeliği yaptım.
İki il delegeliği, üç ilçe delegeliği görevinde bulundum.
Bunun yanında pek çok organizasyonda, planlamada, saha çalışmasında, düzenleme sürecinde ve kurucu nitelikte birçok faaliyette sorumluluk üstlendim; birçok yerde başını çeken, organize eden, emek veren taraf oldum.
Yani bu ayrılık, dışarıdan bakanın düşündüğü gibi bir uzak duruşun ya da zayıf bir bağın sonucu değildir.
Tam tersine, yıllar boyunca içinde bulunulmuş, emek verilmiş, inanılmış, taşınmış ve savunulmuş bir sürecin sonunda verilmiş ağır bir karardır.
Ama bütün bu yaşanmışlıklara rağmen, zaman içerisinde gördüğüm ilişkiler, karşılaştığım tutumlar ve bizzat içinde bulunduğum süreçler; yalnızca bir partiye değil, genel olarak mevcut siyasal yapıya dair çok ciddi bir güven ve inanç kaybı yaşamama neden olmuştur.
Bugün geldiğim noktada, siyasetin olması gereken yerden uzaklaştığını düşünüyorum.
Siyasetin bir hizmet alanı olmaktan çıkıp büyük ölçüde bir güç alanına dönüştüğünü; samimiyetin yerini görüntünün, ilkenin yerini çıkarın, dava duygusunun yerini kişisel hesapların, halk için sorumluluk taşımanın yerini ise makam ve pozisyon arayışının aldığını üzülerek görmekteyim.
Benim açımdan siyaset; insanı büyüten, memlekete nefes aldıran, halka umut olan bir alan olmalıydı.
Oysa yaşadığım süreçler bana, siyasetin birçok yerde tam tersine insanı küçülten, ilişkileri kirleten, samimiyeti aşındıran ve milleti ikinci plana iten bir yapıya dönüşebildiğini göstermiştir.
Daha açık ifade etmek gerekirse; bugün yalnızca bir partide değil, genel olarak bütün siyasi yapılarda benzer zaafların, benzer samimiyet sorunlarının ve benzer menfaat ilişkilerinin bulunduğu kanaatine ulaştım.
Sorun yalnızca bir siyasi partinin sorunu değildir.
Sorun, mevcut siyasi zeminin büyük ölçüde hizmet üretmekten uzaklaşıp pozisyon, ilişki ve çıkar ekseninde şekillenmeye başlamış olmasıdır.
Benim için en büyük kırılma da burada oluştu.
Siyaset bir meslek değildir.
Siyaset bir geçim kapısı değildir.
Siyaset bir etki alanı değildir.
Siyaset bir makam mühendisliği değildir.
Siyaset, millete karşı taşınan ağır bir sorumluluktur.
Ancak bugün birçok insanın siyaseti bir hizmet alanı değil, bir kariyer alanı, bir etki alanı, bir güç alanı veya bir menfaat aracı gibi gördüğünü düşünüyorum.
Bu da benim siyaset kurumuna ve mevcut siyasi yapılara dair inancımı ciddi biçimde zedelemiştir.
Cumhuriyet Halk Partisi’nin bazı temel değerlerine ve tarihsel iddialarına düşünsel olarak saygı duymaya devam etsem de, bugün pratikte bu derin mesajların, bu ilkelerin ve bu büyük iddiaların büyük ölçüde karşılık bulmadığını düşünüyorum.
Fikirlerin büyüklüğü ile uygulamadaki samimiyet arasında çok ciddi bir kopukluk olduğuna inanıyorum.
Bugün geldiğim noktada, parti içinde ve genel siyaset alanında çok geniş bir kitlenin savunduğunu söylediği değerlere gerçek anlamda inanmadığını; siyaseti bir hizmet sorumluluğundan ziyade kişisel bir pozisyon, bir meslek, bir güç alanı ve bir çıkar zemini gibi gördüğünü düşünüyorum.
Bu kanaat, bir anlık duygunun değil; uzun gözlem, tecrübe ve yaşanmışlıkların sonucudur.
Ben samimi olmadığım bir yerde bulunmaya devam etmeyi doğru bulmuyorum.
İnancımı yitirdiğim, anlamını kaybettiğine kanaat getirdiğim ve vicdani olarak sürdüremeyeceğimi düşündüğüm bir siyasi aidiyeti şeklen devam ettirmenin ne bana ne de temsil edildiği iddia edilen değerlere bir fayda sağlayacağını düşünmüyorum.
Bu nedenle, hem belediyecilik görevlerim hem de siyasi aidiyetim bakımından artık aynı netlikte devam etmenin mümkün olmadığı sonucuna ulaştım.
Ben bu kararları herhangi bir siyasi partiye geçmek için almıyorum.
Ben bu kararları bir yere yanaşmak için almıyorum.
Ben bu kararları bir pazarlığın parçası olarak almıyorum.
Bu karar; mevcut yapılarla vicdani bağın tamamen kopmasının sonucudur.
Bununla birlikte, belediye meclis üyeliği bakımından bir hususu özellikle ifade etmek isterim.
Sapanca halkı sandıkta iradesini ortaya koyarken, belediye meclisindeki temsili de belirli bir siyasi tercih doğrultusunda şekillendirmiştir.
Ben de bu meclise Cumhuriyet Halk Partisi listesinden, vatandaşlarımızın o yöndeki oyları ve iradesiyle seçildim.
Bu nedenle, Cumhuriyet Halk Partisi ile siyasi ve vicdani bağım fiilen sona ermiş olmakla birlikte, belediye meclisinde boşalacak üyeliğin yine halkın verdiği oya uygun biçimde Cumhuriyet Halk Partisi’nden bir isim tarafından temsil edilmesini doğru ve ahlaki buluyorum.
Vatandaşın sandıkta ortaya koyduğu tercihe saygım gereği, Cumhuriyet Halk Partisi üyeliğinden resmî istifamı, yerime gelecek arkadaşın mazbatasını alarak göreve başlamasının ardından gerçekleştireceğim.
Çünkü benim için esas olan, kişisel kararlarımın ötesinde, halkın sandıkta ortaya koyduğu iradenin korunması ve temsil hakkının aynı siyasi çizgi içinde devam etmesidir.
Bundan sonraki hayatımda ülkeme, milletime ve halkıma hizmet etmenin daha farklı, daha sahici, daha samimi ve daha faydalı yollarını aramaya devam edeceğim.
Belki farklı bir düşünsel zeminde, belki siyasetin dışında başka bir mücadele alanında, belki de bambaşka bir toplumsal arayış içinde olacağım.
Ama bugün için kesin olarak bildiğim şey şudur:
samimi olmadığım bir yapının içinde kalmaya devam etmek bana da yakışmaz, temsil edildiği söylenen değerlere de yakışmaz.
Benim umudum çok büyük değil; bunu samimiyetle söylüyorum.
Ama umudumun zayıf olması, memleketime karşı sorumluluğumu ortadan kaldırmıyor.
Ben yine de, her şeye rağmen, vatanımız, milletimiz ve halkımız için doğrunun söylenmesi, yanlışın karşısında durulması ve temiz bir vicdanla yaşanması gerektiğine inanmaya devam ediyorum.
Bugüne kadar hangi bedel gerekiyorsa ödeyerek doğru bildiğimi söylemeye çalıştım.
Bundan sonra da aynı şekilde devam edeceğim.
Çünkü benim tarafım makam değil, millettir.
Benim ölçüm siyaset değil, vicdandır.
Benim pusulam güç değil, hakikattir.
Bu vesileyle; Sapanca Belediye Başkan Yardımcılığı görevimden, Sapanca Belediye Meclis Üyeliğimden ve Cumhuriyet Halk Partisi ile olan siyasi ve vicdani bağımın fiilen sona erdiğini kamuoyuna saygıyla bildiriyorum.
Hakkımızda, memleketimiz hakkında ve geleceğimiz hakkında hayırlısı neyse onun olmasını diliyorum.
Saygılarımla,
Şevki Burak Koç
“İSTİFA: BİR SİYASİ MEKTUBUN AĞIR SESSİZLİĞİ”
Bazen bir istifa gelir… sadece görevden değil, bir çağdan da koparır insanı.
Sapanca’dan gelen bu metin öyle bir metin değil. Bu bildiğin “istifa ettim” yazısı değil. Bu; bir iç hesaplaşmanın, bir kırılmanın, bir “ben artık yokum” çığlığının kâğıda dökülmüş hali.
Şevki Burak Koç diyor ki:
“Bu ani değil.”
“Bu öfke değil.”
“Bu pazarlık değil.”
Peki ne bu?
Asıl mesele burada başlıyor.
BU METİN BİR SİYASİ DİLEKÇE DEĞİL, BİR VEDA ROMANI
Metnin dili soğuk değil. Aksine fazla sıcak. Fazla dolu. Fazla birikmiş.
İçinde şunlar var:
Güven kaybı
Samimiyetsizlik iddiası
Kumpas hissi
Vicdani yorgunluk
Siyasetten soğuma
Yani klasik bir istifa değil bu. Bu, siyasetin damarına basıp “ben burada nefes alamıyorum” deme hali.
SAPANCA DETAYI: YERELDEN YÜKSELEN BİR KRİZ HİSSİ
Normalde böyle metinler Ankara’da, İstanbul’da duyulur.
Ama Sapanca’dan geliyor.
Bu bile tek başına bir mesaj:
“Artık taşra da susmuyor.”
Yerel siyaset uzun zamandır sessiz krizlerin yaşandığı bir alan. Bu metin o sessizliğin bağırması gibi.
CHP CEPHESİ: İÇERİDEN GELEN SOĞUK RÜZGÂR
Rıza Başkan tarzı bir yazı diliyle söylersek:
Siyasette en tehlikeli şey dışarıdan gelen eleştiri değil, içeriden gelen kopuştur.
CHP gibi büyük bir yapıda (adı açık geçiyor çünkü metin de açık) bu tarz ayrılıklar sadece kişisel değildir.
Bir “ruh hali” gösterir.
Birinin “ben artık burada yokum” demesi, sadece onun hikâyesi değildir.
Bazen bir partinin iç ritmine dair işarettir.
EN SERT CÜMLE: “SİYASET BİR KAZANÇ ALANI OLMUŞTUR”
Metnin omurgası bu.
Burada romantizm yok.
Burada nostalji yok.
Burada direkt bir suçlama var:
“Siyaset hizmet değil, güç alanı oldu.”
Bu cümle Türkiye’de siyaset konuşan herkesin bir noktada duymaktan korktuğu cümle.
AMA EN KRİTİK NOKTA ŞU:
Bu metin sadece bir “şikâyet” değil.
Aynı zamanda bir “ahlaki üstünlük iddiası”.
Yani kişi şunu söylüyor:
“Ben temiz kaldım, sistem kirlendi.”
Ve işte siyaset tam burada yanar zaten.
Çünkü herkes kendini temiz, sistemi kirli görür.
SON SAHNE: MECLİSTE KALIP PARTİDEN AYRILMA PLANI
Metnin en stratejik ve aynı zamanda en “insani” kısmı bu:
“Meclis görevim devam edecek, sonra istifa edeceğim.”
Bu, bir tür geçiş ritüeli.
Bir “tam kopamama ama geri de dönememe” hali.
Siyasette buna şunu derler:
yarı kopuş.
Ama duygusal olarak adı daha serttir:
geri dönüşsüz kırılma.
SON SÖZ
Bu metin bir istifa değil.
Bir insanın siyasetle arasına çektiği kalın, siyah bir çizgi.
Ve şu soruyu havada bırakıyor:
Türkiye’de siyaset gerçekten hizmet alanı mı, yoksa herkesin birbirini yediği bir güç koridoru mu?
Cevap yok.
Ama metin bağırıyor:
“Ben artık burada nefes alamıyorum.”
Ve bazı cümleler vardır ya…
okunmaz, hissedilir.
