“Parti Aynasında Çatlaklar”

Siyaset bazen bağırmaz… Fısıldar.
Ama o fısıltı, doğru yerde yankılanırsa deprem etkisi yaratır.

Bugün o yankının adı:
Ali Haydar Fırat

Ve hedefinde açık açık bir isim var:
Ekrem İmamoğlu

Diyor ki Fırat:
“Bizim kültürümüzde trol yok.”

Bu cümle küçük değil.
Bu, bir partinin hafızasına atılmış sert bir çentik.

Çünkü mesele sadece sosyal medya değil.
Mesele üslup.
Mesele yöntem.
Mesele, “iktidar olmak için ne kadar değişebilirsin?” sorusu.

Şimdi durup bakalım…

Cumhuriyet Halk Partisi
bir gelenek partisidir.

Bu partide kavga olur, evet.
Ama o kavga genelde yüz yüze olur.
Koridorlarda olur.
Delegeler arasında olur.

Şimdi ise başka bir şey konuşuluyor:
“dijital linç”, “organize saldırı”, “algı orduları”…

Yani siyaset, ekranın içine sıkışıyor.
Ve orada herkes daha cesur, daha sert, daha hoyrat.

Gelelim meselenin can alıcı yerine…

Özgür Özel
meydan okuyor.

Taban ise ikiye bölünmüş durumda:
Bir taraf “değişim şart” diyor.
Diğer taraf “bu değişim değil, savrulma” diyor.

Ve işin tehlikeli tarafı şu:
Sokak sessizleşirse…
Sandık konuşur.

Sandık konuştuğunda da romantizm değil, sonuç çıkar.

Kartal’dan gelen sinyaller de farklı değil.

Orada da koltuk meselesi değil bu iş.
Orada güç dengesi yeniden yazılıyor.

İsimler değişir…
Ama mesele hep aynı kalır:

Kim yönetecek?
Nasıl yönetecek?
Ve en önemlisi:
Ne uğruna yönetecek?

Şimdi gelelim en sert cümleye…

Siyaset duygusallık kaldırmaz.
Ama hafızasızlık da affetmez.

Eğer bir parti, kendi iç eleştirisini “hainlik” diye yaftalamaya başlarsa…
Orada problem vardır.

Eğer bir siyasetçi, eleştiriyi “linç” ile bastırıyorsa…
Orada yöntem sorunu vardır.

Ve eğer taban konuşmaktan korkuyorsa…
Orada gelecek tehlikededir.

Son söz mü?

Bu bir kavga değil.
Bu bir yol ayrımı.

Ya gelenekle gelecek arasında bir köprü kurulacak…
Ya da herkes kendi yankı odasında haklı çıkmaya devam edecek.

Ama unutmayın:

Siyaset, eninde sonunda
tweetle değil,
sandıkla konuşur.