Masallar Çağı Bitti

Masallarla büyütüldük.
Uyumadan önce, uyanınca, büyürken…
Kahramanları ezberlettiler bize;
kimi kurtarıcıydı, kimi baba, kimi lider, kimi “abi”.

İnandık.
İnanmak istedik.
Çünkü anlatanlar “güvendiklerimizdi”.
Masalın sesi tanıdıktı, tonu sıcak, rengi pembeydi.

Sonra büyüdük.
Ama masallar bitmedi.
Sadece format değiştirdi.
Diziler oldu, nutuklar oldu, projeler oldu, vaatler oldu.

İnanamasak bile inandırıldık.
Ayaküstü, aceleyle, üstünkörü.
Sorgulamaya fırsat bırakmadan.
Allayıp pulladılar, süslediler, vitrine koydular.

Gerçeğin üstüne dantel örttüler.

Ve biz…
Uzun süre ses çıkarmadık.
Çünkü umut da bir ihtiyaçtır.
Ama umut, masalla karıştırıldığında insanı yorar.

Artık yorulduk.

Artık masallarla avutulmak değil,
gerçeklerle yüzleşmek istiyoruz.
Gizlemeden, saklamadan.
“Sonra açıklarız” demeden.

Kulaklarımız açık.
Ama bu kez sadece dinlemiyoruz;
bakıyoruz, ölçüyoruz, tartıyoruz.

Boş laf istemiyoruz.
Ne büyük cümleler,
ne süslü vaatler,
ne de alkışa oynayan hikâyeler.

Yaptığın iş konuşsun.
Emeğin söylesin.
Sonuç ortada dursun.

Eskiler demiş ya:
“Aynası iştir kişinin, lafa bakılmaz.”
Haklılar.

Marifet boş atıp dolu tutmak değil.
Marifet dolu atıp dolu tutmak.
İçini doldurmak.
İz bırakmak.

Hepimiz boş lafa fazlasıyla doyduk.
Artık en ufağına bile tahammülümüz yok.
Zerrece.

Masallar çağını kapatıyoruz.
Gerçekler sahneye çıkabilir.