VATANDAŞ KÖŞESİ Maaş Var, Hayat Yok

Kamuda maaş yatıyor,
özel sektörde ücret eriyor.
Rakamlar var, refah yok.
Bordro dolu, pazar filesi boş.

Kamuda çalışan diyor ki:
“Zam geldi ama ay bitmeden gitti.”
Özel sektörde çalışan diyor ki:
“Zam mı? Patron hâlâ düşünme aşamasında.”

İki yakada da aynı hikâye:
Geçim derdi tek maaşlı, umutlar taksitli.

Enflasyon kâğıt üzerinde düşüyor,
markette kasada yükseliyor.
TÜİK başka bir ülkede yaşıyor sanki,
vatandaş başka bir evrende ayakta kalmaya çalışıyor.

Kamuda durum ne?

Maaşlar düzenli ama hayat düzensiz.
Kira artıyor, ulaşım artıyor, gıda uçuyor.
Maaş artışı daha cebe girmeden eriyor.
Memur, “istikrar” kelimesini sadece açıklamalarda görüyor.

Özel sektörde tablo daha sert

Asgari ücret taban değil, tavan olmuş durumda.
Fazla mesai normal, insani şartlar lüks.
“Şükret” kelimesi bordronun dipnotu gibi.
Sendika yok, güvencenin adı bile anılmıyor.

Yerelde ne oluyor?

Belediye kapısında iş arayan gençler,
esnaf kepenk indiriyor,
küçük işletmeler nefes alamıyor.
Sosyal yardım kuyrukları uzuyor ama
kimse “neden” diye sormuyor.

Genelde tablo ne söylüyor?

Ekonomi büyüyor deniyor,
ama vatandaş küçülüyor.
Orta sınıf diye bir şey vardı,
hatırlayan var mı?

Bu ülkede sorun sadece para değil.
Sorun adalet duygusu,
sorun paylaşım,
sorun aynı gemideyiz masalının
bazılarının kamarasında,
bazılarının can simidinde geçmesi.

Vatandaş artık şunu söylüyor:
“Ben mucize istemiyorum.
Sadece ay sonunu görmek istiyorum.”

Ve bu bir lüks talep değil.
Bu, en temel hak.