ENGELLİLER KÖŞESİ Engel Kaldırımda, Engel Zihniyette

Bu köşe sessiz sanılanların sesi.
Ama bilin: Sessizlik razı olmak değildir.

Engel sandığımız şey çoğu zaman bedende değil, şehir planında.
Kaldırım var ama rampa yok.
Otobüs var ama çalışmıyor.
Hak var ama ulaşılmıyor.

Engelli birey bu ülkede sabah evden çıkarken plan yapar:
“Bugün hangi sokaktan geçemem?”
“Hangi asansör bozuk?”
“Hangi bakış canımı yakacak?”

Asıl yük tekerlekli sandalyede değil.
Asıl ağırlık omuzlara çöken umursamazlıkta.

Herkes eşit doğmaz, doğru.
Ama herkes eşit yaşama hakkıyla doğar.
Bu bir lütuf değil.
Bu bir kampanya değil.
Bu bir merhamet meselesi hiç değil.
Bu, hak.

Engelli bireyi bayramdan bayrama hatırlayan sistem samimi değildir.
Bir günlüğüne farkındalık yapıp
365 gün yok sayan anlayış adil değildir.

Erişilebilirlik bir “artı” değil, zorunluluktur.
Empati güzel bir kelime ama yetmez.
Plan gerekir, bütçe gerekir, irade gerekir.

Bu köşe şunu söyler:
Engelliler toplumun kenarında değil, merkezindedir.
Onları hayata uydurmak değil,
Hayatı herkes için uydurmak gerekir.

Bir gün herkes yaşlanır.
Bir gün herkes yavaşlar.
Bir gün herkes bir başkasına ihtiyaç duyar.
O gün gelmeden, bugün insan olalım.

Bu köşe acındırmaz.
Bu köşe alkış istemez.
Bu köşe eşitlik ister.

Ve çok net konuşur:
Engel bedenlerde değil, görmeyen gözlerdedir.