VATANDAŞ KÖŞESİ Bu Ülke Nereye Gidiyor, Biz Neredeyiz?

Bu ülkede gündem hiç susmuyor.
Çünkü dertler çözülmüyor, sadece katman katman birikiyor.
Her başlık yeni bir sızı, her haber eski bir yaranın kabuğunu kaldırıyor.

Bir emekli konuşuyor mesela…
Aslında konuşmuyor, içi dökülüyor.
Ekmekle peynir arasında sıkışmış bir ömür anlatıyor bize.
22 bin lira maaş, 20 bin lira kira.
Aradaki boşlukta insan onuru var.
Devlet var, ama el uzatan yok.
İstatistikler ayakta, vicdan yerde.

Sonra Kayseri’den bir söz düşüyor gündeme.
Henüz iddia ama yetiyor.
Bir cümle, binlerce insanın kalbine çarpıyor.
Aleviler “Bu dili kabul etmiyoruz” diyor.
Siyah çelenk, bir binanın önünde değil;
bu ülkenin hafızasında duruyor artık.

Mesele tek bir kişi değil.
Mesele, siyasetin hâlâ kimliklerle kavga etmeyi siyaset sanması.
Bu topraklar çok yaralı.
Ve yaralı toplumlar fısıltıyla bile kanar.

Ekranları açıyoruz, RTÜK sahnede.
Diziler, platformlar, podcastler…
Cezalar havada uçuşuyor.
Gerekçeler tanıdık: ahlak, şiddet, değerler.

Ama kimse şunu sormuyor:
Açlık şiddet değil mi?
Yoksulluk ahlaka aykırı değil mi?
Keyfiyet, toplumsal bir çürüme sayılmaz mı?

Standart yok.
Ölçü yok.
Sadece güç var.

Dosyalar açılıyor, isimler karışıyor.
Hukuk mu konuşuyor, algı mı bağırıyor belli değil.
Gerçek, flaşların arasında eziliyor.
İnsanlar artık “ne oldu?”yu değil,
“buna da inanacak mıyız?”ı soruyor.

Bir derbi bitiyor, mahkeme başlıyor.
Futbol sahası yetmiyor, adliye devreye giriyor.
Öfke tribünden taşıyor, dosyaya giriyor.
Bu spor değil sadece.
Bu, tahammülü kalmamış bir toplumun aynası.

Gelibolu’da pavyonlar kapanıyor.
Bir siyasetçi sözünü tutmuş.
Kimine göre ahlak, kimine göre ekmek meselesi.
Herkes haklı gibi, ama birileri yine ortada kalıyor.
Çalışanlar, emekçiler, görünmeyenler…

İşte vatandaş buradan bakıyor tabloya.

Bir emekli ağlıyor.
Bir anne korkuyor.
Bir memur iyilik yaparken tereddüt ediyor.
Bir cümle mezhepleri ayağa kaldırıyor.
Bir fotoğraf memleketi ikiye bölüyor.

Bu ülkede artık hiçbir şey sade değil.
Her şey taraf, her şey tehdit, her şey şüphe.

Ve en acısı şu:
Sessizlik sıradanlaştı.
Yorulduk diye susuyoruz.
Ama unutma…

Sessizlik de bir tercihtir.
Ve bazen en ağır fatura,
hiç konuşulmayan yerden kesilir.

🗣️ VATANDAŞ KÖŞESİ
Bu ülke bizim.
Yük de bizim, söz de.