EMEKLİLER KÖŞESİ Bu Ülke Neden Bu Kadar Yorgun?

Bu köşe süslü cümlelerin değil, yorgun ceplerin köşesi.
Sabah erken kalkanların, artık işe değil hayata yetişmeye çalışanların sesi burası. akşam pazar filesini hafif taşıyanların sesi burası.
Bir ömür çalışıp şimdi “idare ederiz” cümlesine mahkûm edilenlerin, mecbur bırakılanların…
 

Emekli diyoruz ama emek çoktan  bitmedi.
Çünkü geçim hâlâ mesaide. 

Maaş ayın ortasında eriyor, umut ayın başını başına kalmadan buharlaşıyor.
Elektrik faturası kabarık, doğalgaz soğuk, mutfak sessiz.
Çay demli ama sohbet buruk.

 Vatandaş diyoruz; çünkü bu hikâye tek bir kuşağın değil.
Asgari ücretli de burada, işsiz genç de, borçla dönen esnaf da.
Herkes aynı köşede bekliyor:
“Bir şey değişecek mi?” sorusunun cevabını.
 

Buradan net konuşuyoruz:
Emekli sadaka istemez.
Bir ömrün karşılığını ister.
İnsanca yaşam bir lütuf değil, alın terinin hakkıdır.

Bu köşe açık.
Yıllarını verenlerin sözü burada yarım kalmaz.