🍂 Kasım’ın Sessizliği ✍️ Nuran Alpaltay

√Her sonun içinde saklı bir başlangıç vardır √

Hoş geldin Kasım…
Yine sessiz adımlarınla geldin.
Ağaçların sararmış yapraklarını, rüzgârın yorgun nefesini getirdin.
Gökyüzü artık daha solgun, bulutlar biraz daha ağır.
Sanki zaman bile seninle birlikte yavaşlıyor.

İnsan, sen gelince kendi içine çekiliyor;
biraz susuyor, biraz düşünüyor, biraz da geçmişiyle yüzleşiyor.

Her Kasım’da biraz eksilirim ben.
Biraz daha sessiz, biraz daha derin olur içim.
Gidenlerin ayak izleri kalır aklımda;
bir gülüş, bir ses, bir bakış…
Hepsi sonbaharın rüzgârına karışır gider.
Bilir misin Kasım, senin gelişinle insan kalbini dinler.
Kimseye anlatamadıklarını içinden tekrar tekrar geçirir.

Bir yaprak gibi düşer bazı anılar.
Toprağa karışır, belki de unutur insan;
ama o düşüşün sesi, kalbin bir köşesinde yankılanır.
Sen o sesi duyurursun Kasım.
Hüzün getirirsin ama huzursuz etmezsin.
Senin hüznün, insanın kendini bulduğu sessiz bir sığınaktır.

Belki de bu yüzden severim seni, Kasım.
Çünkü sen gösterirsin bana, her şeyin bir sonu olduğunu.
Ama aynı zamanda her sonun içinde bir başlangıç saklı olduğunu da.
Seninle biten, seninle yeniden başlar hayat.
Kökler donar, dallar susar ama içten içe bir umut yeşerir toprakta.

Hoş geldin Kasım…
Yine gel,
yine içimi burk,
yine hatırlat bana geçip giden her şeyi.
Çünkü ben bilirim;
senin gelişin, sadece bir veda değil,
aynı zamanda içimde filizlenen yeni bir başlangıcın da habercisidir.

Not: Kasım, sadece sonbaharın değil; kalbin de dinlenme mevsimidir. 🍂