DÜN OMUZLARDA TAŞINANLAR, BUGÜN NEDEN YERDE?
Kahvehanelerde eski bir söz vardır:
“Dün yanında duran, bugün karşında duruyorsa; mesele sadece siyaset değildir, hafızadır.”
Siyasetin en ilginç tarafı da budur zaten…
Dün bir liderin arkasında fotoğraf verenler, bugün aynı lideri eleştiri kürsüsünden anlatabiliyor.
Dün “bizim başkanımız” diyenler, bugün “yanlış yaptı” diyebiliyor.
Peki vatandaş ne diyor?
Kahvede yaşlı amca çayını karıştırıyor:
— “Evlat, insan fikrini değiştirebilir… Ama dün söylediğini tamamen unutursa orada bir problem başlar.”
SORU:
Peki siyasette değişim olmaz mı?
CEVAP:
Olur elbette. Siyaset değişim sanatıdır. Ama değişim ile vazgeçmek arasında ince bir çizgi vardır.
Bir gün önce savunduğun değerleri, ertesi gün sırf koltuk değişti diye çöpe atarsan vatandaş da sorar:
“Dün mü yanılıyordun, bugün mü?”
SORU:
Peki neden insanlar bu kadar sert tepki veriyor?
CEVAP:
Çünkü insanlar sadece siyasi tartışmaya bakmıyor.
Vefaya bakıyor.
Hatıraya bakıyor.
“Zor günde kim yanımızdaydı?” diye bakıyor.
Çünkü siyaset sadece seçim sandığı değildir.
Biraz da insan hikâyesidir.
Kahvede biri sormuş:
— “Amca, herkes mi böyle?”
Amca gülmüş:
— “Yok evlat… Herkes değişmez. Bazıları sadece rüzgârın yönünü takip eder.”
“Rüzgâr arkadan esiyorsa dost görünürler, karşıdan esince yön değiştirirler.”
SORU:
Peki en büyük hata nedir?
CEVAP:
Kendini vazgeçilmez sanmak.
Çünkü siyasette dün alkışlayan kalabalık, yarın başka bir meydana gidebilir.
Makam geçicidir.
Unvan geçicidir.
Ama insanın bıraktığı iz kalır.
Son söz kahvedeki amcadan:
“Evlat… Dün peşinden ağladığını bugün satan, yarın kendisini de satar demiyorum… Ama insanın hafızası vardır. Millet kimin ne zaman nerede durduğunu unutmaz.”
Çaylar soğur…
Koltuklar değişir…
İsimler değişir…
Ama şu soru hep masada kalır:
“Siyasette asıl önemli olan kazanmak mı, yoksa kazandığın gün kim olduğunu unutmamak mı?”
