Şehir Uyanıyor… Ama Huzurla Değil, Haberlerle.

Bir yerlerde bir bina çöküyor; sessiz, uyarısız, sanki kader gibi. Oysa değil. Hiçbir şey “durup dururken” olmaz bu topraklarda. Her çöküşün altında biraz ihmal, biraz görmezden gelme, biraz da “bir şey olmaz”cılık yatar. Beton susar ama geçmiş konuşur.

Aynı anda başka bir yerlerde koltuklar yer değiştiriyor. Sayılar artıyor, makamlar bölünüyor, isimler değişiyor. Devlet dediğin şey bazen bir satranç tahtasına benziyor; hamle çok, ama piyon hâlâ aynı yerinde sıkışmış. Güç büyüyor belki, ama soru şu: güven de büyüyor mu?

Sokakta ise başka bir gerçek var. İnsan, evinden çıkartılıyor. Kağıt üzerinde yazan hak ile kapıya dayanan gerçek arasında ince bir çizgi var. O çizgi kırıldığında, mesele hukuk olmaktan çıkıyor, vicdana dayanıyor. Ve vicdan gecikirse, mağduriyet büyüyor.

Bir yandan anayasa tartışılıyor, diğer yandan anayasanın ruhu. Kelimeler güçlü, cümleler iddialı. Ama metinler değil, uygulamalar belirler bir ülkenin kaderini. Yazılan değil, yaşanan gerçektir.

Komşu kapı çarpıyor, halı silkeleniyor, küçük gibi görünen şeyler büyüyor. Çünkü bu ülkede büyük sorunlar hep küçük ihmallerden doğuyor. Saygı azalınca, hukuk devreye giriyor. Ama keşke hiç gerek kalmasa.

Ve piyasalar… Araba alırken bile artık güven satın alınmak isteniyor. Çünkü herkes biliyor: görünene değil, saklanana dikkat etmek gerekiyor.

Zamlar sessiz gelmiyor artık. İnsan cebinde hissediyor, sofrada görüyor, hayatın tam ortasında yaşıyor. Ekonomi bir grafik değil; bir ailenin akşam yemeği.

Bu ülke tuhaf bir eşikte yürüyor. Bir yanda değişim, diğer yanda alışkanlık. Bir yanda umut, diğer yanda yorgunluk.

Ama şunu kimse unutmasın:
Bir ülkeyi ayakta tutan ne sadece beton, ne sadece anayasa, ne de sadece ekonomi.

Bir ülkeyi ayakta tutan şey…
insanın insana yük olmaması.

Geri kalan her şey, detay.