CHP Mahalle Birimlerinde %80 Değişmedi: Değişim Bunun Neresinde?

CHP’de “değişim” kelimesi son dönemde çok telaffuz ediliyor.
Kürsülerde var, afişlerde var, sloganlarda var.
Ama mahallede yok.

Kartal’da tablo net:
Mahalle birim başkanlarının yaklaşık yüzde 80’i yerinde duruyor.
Aynı isimler, aynı ilişkiler, aynı refleksler.

Sormak gerekiyor:
Bu mu değişim?
Yoksa değişim kelimesinin afiş versiyonu mu?

Mahalle birimleri partinin kılcal damarlarıdır.
Eğer o damarlarda kan dolaşmıyorsa,
merkez ne kadar konuşursa konuşsun,
beden hareket etmez.

Bugün CHP mahalle örgütlerinde yaşanan sorun,
sadece isim meselesi değil.
Zihniyet meselesi.

Eleştiren dışarıda.
Soran kenarda.
İtiraz eden “uyumsuz”.

Sonra dönüp deniyor ki:
“Mahalleyle bağımız zayıfladı.”

Zayıflamadı.
Koparıldı.

Çünkü mahalle birimleri,
mahalleliye kapalı kulüplere dönüştürüldü.
Aynı yüzler birbirini çağırıyor,
aynı cümleler birbirini alkışlıyor.

Değişim;
koltuğu koruyup tonu yumuşatmak değildir.
Değişim;
aynı isimlerle yeni fotoğraf vermek hiç değildir.

Parti binaları sıcak.
Ama sokak soğuk.
Asgari ücretli kepenk önünde titrerken,
mahalle temsilcisi içeride toplantı yapıyor.

Oysa siyaset,
toplantı tutanağında değil,
kaldırım taşında yazılır.

Gençlik kolları hâlâ afiş asıyor.
Kadın kolları hâlâ çay taşıyor.
Bu tablo değişmediyse,
“değişim” sadece bir kelimedir.

CHP’nin gücü,
tarihinde muhalefete alan açabilmiş olmasından gelir.
Bugün o alan daraltılıyorsa,
sorun tabelada değil, anlayıştadır.

Mahalle birimlerinde yüzde 80 aynıysa,
sandıkta değişimi beklemek hayaldir.
Çünkü seçmen,
sürekli aynı yüzleri görüp
farklı sonuç beklemez.

Bu ilçe artık ezberi seçmiyor.
Bu ilçede ki mahalleler  samimiyet arıyor,
cesaret arıyor,
gerçek bir yenilenme arıyor.

CHP için hâlâ bir yol var.
Ama o yol,
mahalle kapılarını gerçekten açmaktan geçiyor.

Aksi halde değişim,
sadece duvarda asılı bir kelime olarak kalır.