VATANDAŞ KÖŞESİ Aynı Sokakta, Farklı Hayatlar

Bu köşe kravat takmaz.
Bu köşe kürsüye çıkmaz.
Bu köşe sabah otobüsüne biner, akşam yorgun döner.

Burada konuşanlar “üst akıl” değil, üstü başı dert olanlar.
Markete girip sadece fiyat bakanlar.
Çocuğuna harçlık verirken içi burkulanlar.
Emekli olup hâlâ çalışmak zorunda kalanlar.
Genç olup hayal kurmaya çekinenler.

Vatandaş dediğin istatistik değil.
Bir grafik değil, bir oran hiç değil.
Vatandaş; ay sonunu hesaplayarak yaşayan bir kalp atışıdır.

Sorular basit ama cevapsız:
Bu hayat neden bu kadar pahalı?
Bu yorgunluk neden hiç bitmiyor?
Bu ülkede yaşamak neden sürekli “dayanmak” fiiliyle çekiliyor?

Siyaset yukarıdan konuşuyor.
Vatandaş aşağıdan haykırıyor.
Aradaki boşluk büyüdükçe büyüyor.

Bu köşe kimseye methiye yazmaz.
Kimseyi kutsamaz, kimseyi şeytanlaştırmaz.
Sadece şunu söyler:
Geçim derdi ideoloji tanımaz.

Bir annenin tenceresi sağcı-solcu kaynamaz.
Bir babanın borcu parti rozeti taşımaz.
Bir gencin umudu etiket sevmez.

Vatandaş Köşesi tam da bu yüzden var.
Suskunluğu bozmaya,
Görünmeyeni görünür kılmaya,
“Her şey yolunda” masalını nazikçe ama net biçimde yırtmaya.

Burada laf dolandırılmaz.
Burada hayat neyse odur.
Çünkü bu köşe vitrin değil, aynadır.

Bakmak isteyen bakar.
Görmek isteyen görür.