Lüksün Gölgesinde Temsil ve Kırılan Gönüller
Siyaset, özü itibarıyla bir temsil makamıdır.
Halkın dertleriyle dertlenmeyi, sokağın nabzını tutmayı ve her şeyden önemlisi, toplumun hassasiyetlerine karşı "duyarlı" olmayı gerektirir.
Ancak son günlerde yerel siyasette tanık olduğumuz bir tablo, temsilin sadece koltuktan ibaret olmadığını, aynı zamanda bir "üslup ve etik" meselesi olduğunu bizlere bir kez daha hatırlatıyor.
Hatırlanacağı üzere, bir yerel siyasetçinin toplumun belirli bir kesimini inciten, manevi değerleri hedef alan ifadeler kullandığı iddiaları gündemi uzun süre meşgul etmişti.
Bu tür durumlarda toplumun vicdanı şu soruyu sorar:
Hata yapanın yanına kâr mı kalacak, yoksa bir yaptırım mı uygulanacak?
Beklenti, bu tür hassas konularda caydırıcı bir tutum sergilenmesiyken, tam tersine, o isme genel merkez tarafından piyasa değeri oldukça yüksek, lüks bir makam aracı tahsis edilmesi, toplumun adalet duygusunu derinden sarsmıştır.
Vatandaşın mutfaktaki yangınla, ekonomik dar boğazla ve geçim derdiyle boğuştuğu bir dönemde; gösterişli bir aracın direksiyonunda verilen pozlar, halktan ne kadar kopuk olunduğunun somut bir tescilidir.
"Tasarruf" ve "mütevazılık" söylemleri havada uçuşurken, icraattaki bu lüks tutkusu samimiyet testinden geçememiştir.
İncinen gönüller bir özür beklerken, lüks bir araçla gelen bu "ödüllendirme" hali, siyasi liyakat anlayışının neresine sığmaktadır?
Toplumsal barışı zedeleyen söylemlerin bir yaptırımla değil de imtiyazla karşılanması, sadece o şahsı değil, ona bu imkanı sunan iradeyi de halkın gözünde tartışmalı hale getirir.
Unutulmamalıdır ki; siyasetçi, kullandığı aracın markasıyla değil, toplumun her kesimine duyduğu saygı ve halkın içine karışabildiği mütevazılığıyla itibar görür.
Lüks araçların konforu, kırılan gönülleri onarmaya yetmez; aksine aradaki mesafeyi daha da açar.
Vicdan sahibi her birey, bu "ayrıcalıklı" tabloyu ve hassasiyetlerin hiçe sayılmasını unutmayacaktır.
Çünkü gerçek siyaset, lüks koltuklarda değil, halkın gönlünde yapılır.
