Kartal Yas Tutuyor: Nihal Ablaya Vefa, Bir Kente Düşen Sessizlik

Bazı ölümler sessiz olmaz.
Bir evden değil, bir sokaktan çıkar ağıt.
Bir kalpten değil, bir kentten yükselir hüzün.

Nihal Ablanın gidişi öyle oldu.
Bir insanı değil, bir duruşu uğurladık.
Bir ismi değil, bir emeği toprağa verdik.

Kartal bugün sessiz.
Partililer suskun…
Esnaf kepenkleri yarım kapalı.
Çaylar soğuyor, sohbetler eksik.
Çünkü Nihal Abla gitti.

Herkesin işine yetişen, derdine dokunan, kimseye yukarıdan bakmayan o kadın artık yok.
Ama bıraktığı iz, yokluğundan daha gür.

Onun için siyaset bir koltuk değildi.
Siyaset, sabahın erken saatinde verilen bir selamdı.
Siyaset, esnafın defterine değil gözlerine bakmaktı.
Siyaset, “nasılsın?” sorusunu gerçekten merak etmekti.

Kartal’da siyaset onunla birlikte insani bir dil konuştu.
Yüksek sesle değil, doğru yerden konuştu.

Ve bugün bu kentin hafızasında bir isim daha yankılanıyor:
Eski Belediye Başkanı Altınok Öz.

Partililer diyor ki;
“En zor günlerde yanımızdaydı.”

Esnaf diyor ki;
“Bir telefonla değil, bizzat gelerek dinledi.”

Altınok Öz’ün durduğu yer bugün daha iyi anlaşılıyor.
Sessizce sahip çıkan, gürültüsüzce omuz veren bir anlayış…
Reklamdan değil, vicdandan beslenen bir siyaset.

Nihal Abla ile Altınok Öz’ü aynı cümlede anmamız tesadüf değil.
İkisi de bu kentin kalabalığında kaybolmamayı seçti.
İkisi de “insan” demekten vazgeçmedi.
İkisi de Kartal’ı tabeladan değil, sokaktan okudu.

Bugün Kartal’da matem var.
Ama bu matem çaresizlik değil.
Bu matem, hatırlamanın en ağır hâli.

Partililer için bir yoldaş gitti.
Esnaf için bir kapı kapandı.
Kartal için bir vicdan eksildi.

Ama bilinsin:
Vefa, mezar taşına yazılmaz.
Vefa, yaşarken gösterilir.
Ve Kartal bugün bunu yapıyor.

Nihal Abla…
Sen bu kentin içinden geçip gitmedin.
Bu kentin içine karıştın.
Sokaklarında adın değil, izlerin kaldı.

Işıklar içinde uyu.
Biz burada, seni unutmamayı görev değil, borç sayıyoruz.