Yeni Yıl: Beyaz Bir Kâğıt, Derin Bir Nefes

Yeni yıl…
Yeniklerden, yeni olandan beklentimiz yüksektir. Hele önümüzde tertemiz, kocaman bir yıl duruyorsa; kimse elimize su dökemez. Umutlar sıraya girer, dilekler üst üste biner. Kendimiz için isteriz, sevdiklerimiz için daha çok isteriz. İçimizde bir yerlerde, hiç yorulmamış gibi duran taptaze umutlar filizlenir.

Ne hayaller kurulur…
Gerçek olsun diye. Çünkü hayal yoksa gerçek de yoktur. İnsan biraz hayal kurmadan yaşayamıyor. Hayal kurmak cesarettir; “daha iyisi mümkün” deme hâlidir.

Beyaz bir kâğıt alalım.
Aklımızdan geçenleri yazalım. Sonra evrene bırakalım. Varsın yolunu kendi bulsun; gelsin, bulsun bizi, teker teker.

Ben en başa sağlık yazdım.
Altına da epeyce şey… Uzun oldu listem, itiraf ediyorum. Ama ne yapayım, insan yaş aldıkça eksiklerini daha net görüyor. İyi olmayı, iyi kalmayı, iyilikle çevrili olmayı istiyor.

İyi olduğumuz…
Sevdiklerimizin de iyi olduğu…
Gönlümüzden geçenlerin gerçek olduğu…
Yüzümüzün güldüğü kadar kalbimizin de güldüğü bir yıl diliyorum hepimize.

Canımızı yakan, içimizi acıtan ne varsa, bu yıl bizden uzak dursun.
Hak ettiğimiz gibi; güzel sürprizlerle dolu, içimizde çiçeklerin yeşerdiği ve o çiçeklerin solmadan kalabildiği bir yıl olsun.

Her yeni gelen yıl…
Biraz cesaret, biraz sabır, bolca umut getirsin.
Gerisi zaten yolunu bulur.