Dünya aynı anda birkaç yerden kırılıyor.
İran’da riyal tarihin dibini gördü; dolar 1,42 milyon, euro 1,7 milyon riyal. Tahran’da esnaf kepenk kapattı, sokaklar öfkeyle doldu. Para düşünce şehir ayağa kalktı. Çünkü ekonomi dediğin şey, eninde sonunda sokağa düşer.
Türkiye’de ise kriz sessiz ama derin.
Kredi kartı borcu 1,9 trilyon TL’ye dayandı. 29 milyon kişi kartla ayakta durmaya çalışıyor. Gelir artmıyor, limitler uçuyor. İnsanlar parayı değil, zamanı satın alıyor. Gelecek ayı ipotek ediyoruz.
Bir vatandaşın isyanı her şeyi özetliyor:
“Fatura 1.000 liraydı. Meğer 1.970’miş, 970’ini siz ödüyormuşsunuz. Sonra ‘destekten vazgeçtik’ deyip %97 zam yapıyorsunuz. Buna zam demeden nasıl baş edelim?”
Bir yanda akıl sınırlarını zorlayan haberler…
Ankara’da yaşayan 55 yaşındaki bir kadın, Donald Trump’a babalık davası açıyor.
Bir gezgin, İstanbul Havalimanı’ndan eve varmayı dakika dakika anlatıyor; yol uzun, hayat acele.
Bir yanda sokak hayvanları için donmaya karşı seferberlik çağrıları, diğer yanda işçilere “işten çıkarılırsan sakın şuraya gitme” diye hayatta kalma rehberleri…
Ve devlet yeni bir perde açıyor:
1 Ocak 2026’dan itibaren 200 bin TL üzeri EFT ve havalelerde “para nereden geldi, nereye gidiyor” sorusu resmen sorulacak. Paranın da artık kimliği var.
Bu bir dağınık gündem değil.
Bu, aynı anda yoksullaşan bir dünyanın kolajı.
İran’da kepenk kapatan esnafla, Türkiye’de kart ekstresini çeviremeyen yurttaş arasında görünmez bir bağ var. Para küçülürken hayat büyümüyor. Tam tersine, herkes biraz daha dar bir alana sıkışıyor.
GÜNESAV HABER notu:
Bu çağda ekonomi rakam değil, ruh halidir. Ve sokaklar bize şunu söylüyor:
Sessizlik sabır değil, birikimdir.
